Telelalah Buhay Ngayon

Wrote originally September 7, 2013

Woooottt!!!!! Paaaamm!!! Param!!! Pam!!! Pam!!! (twerking twerking hahaha)

Hoommaaayyy!!! Gaaawwdd!!! I missssss this!!! Seriously!!! Hehehe

drum roll... labas dila... dilat mata... baaannngg!! baannngg!! baaam!!! hahaha

I just had a lot of things in mind for the last 3 months, it seems like binagsakan ako ng meteor na halos hindi na ako makabangon charrauuuggt tt lang!! hahaha

Ohh well, so much sa mga excuses.. tama na, I am guilty as charged na talagang nawalan ako ng panahon sa “telelalabells” namiss ko rin ang ingay ko sa blogsphere ano!! I just thought that kaya kong ipagsabay ang practicum at career ko sa blog kung meron mang ganon!!! Hahahaha wwoooo!!!! Paakk!!

Seryos.. seryos ako.. hahaha stress na stress ako kasi kaya I need to stay calm and breathe then boommm!!! Baaaakkkk barraaakkk ulet!! Hehehehe

Feeling ko lang biglang nagbagong buhay ako for a while hahaha chars lang!! oo nga! Hahaha I don’t know if you got to see one update sa facebook ko na nagretreat kami, as in RETREAT!!! Hahaha after 15 years, ito ulet ang retreat!! At seryoso talaga, mas na-absorb ko ang essence ng retreat pala!! Hahahaha well tama nga, sometimes in our life we need to DISCONNECT in order to RECONNECT. Hahaha seryosong seryoso ako eh ano! Hahaha ohhh well, there’s a lot more to tell.

Soooo.. ito na talaga ang dahilan sa stress ko everyday sa buhay ko mula nong nag-fefeeling super bagyo busy aketch!! Charreengg!! Hahaha

Well sa totoo lang, mas mahirap ang practicum life kaysa nong nag-wowork pa ako. Yes, indeed ang hirap dahil you have two responsibilities, sa school and sa center kung san ka nagppractice ng pinag-aaralan mo sa school. That’s it! and this is it really! Oo, I had so much fun, I had the best learning and experience and kahit tapos na ako sa oras ko but still I won’t stop until finals kasi ang habol ko is not the requirements, it’s not the hours I need but the lesson I will get from my experience.

Nong una, people would just hear , watch stories of a rape victim sa mga radio and tv, kahit ako I thought it’s all in the paper, and yes I admit na oo nag-eexist lang sila talaga, may mga laws tayo about don pero when I let myself go into their world, ang bigat! I have cases na ako mismo ang naghahandle and talagang draining especially when they started to disclose new informations, when they have their own tantrums, attitude problems in the center and so on.

The case I presented sa case conference namin, it was a case of a sibling abuse. Yes, magkapatid, it’s not a joke, it’s real, really. When I get the chance to visit their place, I think it’s 3 hours from the city, sumugal talaga ako whatever it takes, ang gusto ko lang is malaman san nag-ugat yong problema, bakit nagkaron ng pang-aabuso sa loob mismo ng bahay. Ang hirap intindihin ano? Pero totoo. Nong dumating kami sa bahay nila, ayyy ang ganda goodluck talaga kasi kulang nalang kumuha yong nanay niya ng itak at hahabolin kami sa galit niya. Hahahaha langheeyyaa talaga! Kakalokaah! Pero kahit papano successful naman yong home visit naming kahit yong experience namin eh parang hindi na kami makalabas sa lugar nila dahil sa galit ng pamilya niya kung baket yong anak niya eh kinuha ng government for custody and protection since the victim’s perpetrator eh still at large.

Ang super stress day ko is nito lang September 5, 2013 (Thursday), nong sabi ko sa araw eh nasa court hearing ako at sa hapon eh nasa hospital naman ako para sa medico legal ng victim survivor. It was supposed a trial na nong client ko sa araw na yan but yong lawyer eh lumapit sakin at ang sabi makikipag-usap siya about “plea bargaining” his client would like to pay the civil and moral damages plus probationary, meaning makakalabas yong perpetrator. And the lawyer added pa na, if you will agree now ma’am maybe you can sign the papers and boooomm!! Imbyernang imbyerna lang ako naman noh!! After niyang abusohin sexually yong bata, ganon at ganon nalang?!! Ang gwapo nila diba!! Hahaha so I told the lawyer immediately that we won’t agree for the plea bargaining so maybe we will go for a trial, just submit your written proposal so it will be formal chuuuccchuuu… ssooowwwss!!!

Hindi pa natapos ang stress ko sa court… hahaha

Around 2pm siguro we went now to the government hospital to finally na talaga as in final na talaga sana for medico legal sa new admission kong client. it was Monday this week lang na halos 3 hours kaming nagwrestling sa loob ng women’s desk kasi iyak sya ng iyak dahil ayaw niya magpamedico legal, if walang medico legal walang case ma-file and her perpetrator will not go to jail.

Nong Monday, hindi naman siya pinilit talaga for the reason of “the child’s right” hahaha hindi talaga pwedi pilitin, nangyaring umabot kami ng 3 hours dahil lahat na ng strategy ginawa na namin para lang pumayag siyang humiga at makunan ng medico legal, ang lagi lang niyang sabi while crying na “ayoko because ang dami ng doctor at nurses nakakakita and nakakahiya.” After that, lahat ng nurses at iba kong kasama lumabas, ako at siya at yong doctor nalang ang naiwan and yet, walang nangyari talaga dahil ayaw niya and that was 5:30 na ng hapon.

So ito na talaga ang totoong araw nan a-convince na sya for the medico legal. It took us for almost 2 hours again na kausapin siya while nasa bed na siya dahil yong doctor found something and biglang yong doctor eh tumawag ng ibang doctor for consultation, apat na doctor ang pumunta just to check and validate kung ano ang meron (tumatakbo na agad ang isip ko na kaya pala madaming doctor tumingin sa kanya nong first check up niya dahil sa nadiscover nila) sobrang sakit daw na hindi mahawakan or something, kahit ibuka pa ng ibuka sobrang sakit daw kaya ayaw niyang ipapagalaw. 

Although incomplete yong medico legal dahil half lang ang nakita ng doctor, may laceration, yes but kalahati lang talaga but it is useful na rin daw sa pagfi-file ng case kaya we stopped there, enough na yon dahil ayoko na dagdagan yong trauma ng bata. Kaya pala talaga ayaw niya nong first attempt namin magpapamedico legal for that reason na meron pa lang something na kailangan pang suriing mabuti.

Kaya kahapon pag-uwi ko sa bahay, ramdam na ramdam ko ang pagod at nakanga-ngang nakatulog ako sa sofa sa sala. Hahahahahaha ngayon nakakapagupdate ako dahil wala lang bigla ko lang talagang namiss ang buhay pagbblog. Hahahaha namiss kong magingay, namiss kong may kausap na ang paguusapan eh random hindi yong sa work ko ngayon. Stressful pero fulfilling naman talaga, ito kasi gusto ko kaya wala akong reklamo. I am happy and I want to share it to everybody this happiness. Ang saya kapag nakatulong ka lalo na sa mga batang tulad nila, pilit kong itago yong luha ko when they started to thanked you and hear them aloud praying for you.

Ang seryos ko eh. Hehehe wala lang. parang bigla akong nastress sa kwento ko hahaha

Pasensya na talaga sa tagal kong pananahimik hehehe at wag na kayong magtampo sakin alam mo na sino kayo wag na akong pilitin na ilagay ko pa dito hahahaha charraauugghhtt!!

Kumusta naman kayo? Kwentohan niyo rin ako. 

 

I am not strong as i look

Deep breathe! Inhale and exhale! Woooootttt! Pppooooootttt!!! Pampam-parampam!!!

I am trying to comfort myself, hahaha syet, paking tape!

Nanahimik ako sa twitter, sa blog at kahit sa fb dahil may pinagdadaanan akong nakakaloka lang. it happened after nong interview at deliberation ko with my practicum. I think, during and on-going na interview na yan nagbreak down ako. 

I thought kaya ko, oo I know matapang ako, physically yes but emotionally I’m so weak. lol wala sa hitsura at aura ng isang tao ang pagiging matapang niya dahil people who have the most disguise sa sarili is yong nagtapang-tapangan, strong at palaging tumatawa.

I just can’t believe that nagbreak down ako sa araw ng interview na  yon, hindi ko mapigilan umiyak (Im so artista that moment hahaha) pero seriously, pigil na pigil nong una ang iyak kasi nakakahiya sa panel, may kalidad at op kors, they’re also my professors.

I cried because I don’t want to lose this chance and hope na I can make it ng march 2014. I was given an option na summer 2014 ako ggraduate kasi according sa policy ng school hindi pwedi magload ng subjects dahil practicum days ko na, nangyari yan dahil sa mga religious studies na naiwan at ibang minors ko na hindi nacredit dahil sa descriptive title. Hindi ko kayang tanggapin yon kasi feeling ko that moment, I am going to lose what I hope. I told them na, I can’t promise what I can give if they are going to push that option dahil ayoko ng dumaan ulet sa pinagdadaanan ko non, minsan na rin kasi akong nadepressed ng almost a year, nagbreak down ako sa buhay, I wasted it ng ilang taon din dahil hindi ko kinaya ang expectations ng mga magulang ko, hindi ako naka-live sa mga expectations nila and I lost my way (don’t worry hindi ako tumira ng drugs! Hahaha)

I learn to dream again para sa sarili ko nong nag-aral ako ulet dahil alam kong ito ang gusto ng nanay ko, ito ang iniwan niya bago sya namatay. Minsan na ring tinapon ko ang pangarap ko dahil like I said, hindi ko kinaya ang expectations nila, hindi ako nakabangon ng ilang taon hanggang umabot sa turning point na kailangan kong labanan ang lahat ng takot ko sa buhay. that moment I was talking to my professors, ang tanging alam kong nasabi ko was “don’t make me lose this chance and hope to believe and continue the dream that I learned to live it now” sabay ang bonggang iyak na effortless tumulo yong luha ko pati sipon ko, sirang sira ang eye liner, make up at feeling ko para akong batang umiiyak sa sobrang gutom hahahaha

Currently, hindi ko pa alam kung kaya ko na bumalik sa school para sa enrolment na yan, hahaha kasi I am weighing things out, ang nasa utak ko lang ngayon is, patuloy ng patuloy lang, taking all the risk, if kailangan ng short cuts then I will do that, by pass sa usual enrolment process then gagawin na, medyo desperate na ako talaga. Hahaha kebs na ako! Medyo natatawa ako na hindi ko pa natatanggap na nagbreak down ako sa araw ng interview! Hahaha syet.

Pasensya na at hindi ako nakadalaw sa inyong mga bahay, in time, magiingay ulet ako at darating na rin sa point na gusto niyo akong palayasin sa mga blog niyo. Hahaha charreettt lang!! basta I know everything may rason, isep-isep positive nalang  para magaan ang buhay. kaya kung ano man ang inyong mga pinagdadaanan din, it will help if you see it positively. kaya yan! we will just laugh nalang after we surpass those trials. 

TeleSoup Update

Wooooottt!!!! Pppooottt!! Paaakk!! Baaanggg!!!

Daaanng!! Daanngg!! Sabay-sabay tunog ng mga kampana sa buong bansa!! Wooott!!! Ding ding ding hahahaha

Finally, naisipan ko na rin magupdate, SABAW na SABAW ang utak ko lately that’s why wala akong update, wala rin naman akong makwento, mga walang kwenta ang nangyayari sa buhay ko lately. Echoosss.. hahaha

Kumakain na ako ng bakal actually sa gym kaya busy-busyhan ang aking peg. Wooooott! Sabay spleeeettt and clap hands in the air. Charrett! Hoy nakakaspleeet naman ako noh hahahaha wag na kayong kumontra! Hahaha

Busy rin ang buhay ko sa pag-aasikaso ng aking mga papeles para sa lecheng practicum na yan na hindi pa nga sigurado but still nagcocomply ako, susugorin ko pa ang president ng school na madre para luluhod at magmamakaawa na matapos ko ang lahat this year at gagraduate ako ng 2014. And take the board exam the same year. Nagmamadali na ako talaga hahahahaha ayoko ng mahuli sa batch ko kasi ang mga pictures hello masakit sa atay yon na hindi ka kasama doon sa barkada mo. hahaha mas eksayted ako sa course nato kaysa dati, ewan ko ba siguro happy talaga ako dito. Charreet lang.

Baaanng!! Booom! Boooom! Baaaam!! Banngg!! Tadang!!!

Sayaw, sayaw, galaw, galaw, ikot ikot, kembot, kembot ang pwet ng biik.. woooottttt

Dahil hindi ko alam anong stress ang dala ng isang natatagong nararamdaman sa taong matagal ko ng binaon sa lupa, kaya I feel soooo soooo sooo wala lang, nag-iisip ako? Charos! Nakikiramdam? Slash wrist and die! Feelingerang naging busy ako sa buhay na wala naman dahilan maging busy. Hahahaha paken sheet lang. ang hirap mag-pigil! Hahaha hindi ko kinakaya! Nakakaloka naman! I hate this! (tambling)

Namiss kong dumaldal, at magingay kaya ito na naman ako ulit. Ramdam ko na ang ingay ko ang goodluck sa inyo hahahaha (spleeettt) wooott sayaw sayaw tada-dada-tadaaa.

at ang vlog, naging uso na talaga, hahaha makagawa na talaga ng bago. nainggit na naman ako hahaha 

Tele Total Recall

Daaaag! Dadaaag! Bang! Baaammm! Booom!! Woooott!!!

Telelaladance!! Tan-tan-tadaan hooo haaa hoooo aahhh aaahhh (unggoy lang? lol)

I’m just happy knowing that, nasa 70 percent na ang chance kong makapagpracticum this june! SANA! Lord please help na talaga. Hihihihi

Ang saya pala kapag nag-second course ka kasi to me, nadadagdagan ang nalalaman ko, i met new friends and nagbabago din ang perspective ko sa life. May nakikita akong ibang opportunity sa paligid din. Oo naman minsan naging shonga ako sa buhay ko, yong nagstop ang mga pangarap ko minsan at kung ano-ano pang ka ek-ekan but ito na, as in ito na talaga ang gusto ko! woot! I am really working hard to have good record on this course in preparation of my dream to be part of an international organization lalo na sa United Nation. charing! 

Sa sobrang pinilit kong abotin ang unang pangarap ko noon na makapagdesign ng bahay or building, hindi talaga para sakin, at the end of it pala, sumunod rin ako pala sa yapak ng nanay ko. di bale, na-enjoy ko naman ang buhay ko ngayon bilang nagwowork at nag-aaral at the same time. Now I am getting my prize na, malapit na ako magpracticum. Wooot! Heeyyeeyy!! Telelaladance ulit! Tan-tan-tan dadaaan tadaahh! Bamm! Baaanng! sabay Mecoy face dance. yaaa-daba-daba-doooo wooottt.

Tele total recall ako sa buhay bilang studyante ulit. mas mabait na ako nito. char lang! 

Syets antabah ko lang dito! (parang pumayat naman ako minsan diba? hahaha)
My 1st major class in social work - Communication & Documentation
ang walang kamatayang pag-gawa ng project proposal
yong teacher ko was only 24 years old i think this time.

ECCD - Early Childhood Care and Development Major Class
Pano i-handle ang lahat ng klase ng bata
A day with the kids who lived in the streets
Naglaro, nagkwentohan at nagpakain din kami
A chance to interact with these children and know their stories behind

Major Class - Social Work Filipino Personality
Explain and discuss since birth to present ang peg
Inaalam anong values meron ka, anong pamilya meron ka at
ano ang mga pinagdadaanan mo sa buhay bago mo narating ang present
KAILANGAN gawin to para makilala at maintindihan ang sarili bago
sumabak pakinggan ang ibang tao sa kanilang mga problema. rrrooottss. lol

Major Class - Project/Program development
Tan-enah ubos ang english at tuyong tuyo ang utak ko nito
walang kamatayan pag-gawa ng mga proposal din at seminars etc

May library works din kami madalas.
pero effective kaya ito kung titingnan mo yong kasunod na picture? lol

Woooott!! ano ito? hahaha
Sapul na sapul eh!
Major Exam at huling huli sa camera nakikipagdaldalan sa answer!! hahaha

Unang sabak ko sa Intramurals
Nakikisawsaw lang ako para may uniform echos! hahaha

Kailangan talaga naming maglakad for the community work
Dahil sa sobrang healthy ko, kailangan ko magbuwis ng buhay dito! lol  

Unang pagkakataon makipag-usap sa Barangay Captain to do our first community work
ito ang tinatawag na courtesy call

At ito na ang unang community work with the kids
sa isang poorest of the poor na area ng cdo

Hindi lang kami pang-bata pati na rin sa mga matatanda
sa mga buntis, sa mga walang trabaho, sa mga kabataan at etc.
form womb to tomb ang pinasukan ko hahahaha

Multi-tasking din ako chos!
pinagsabay ang work at pag-aaral
PABLO time ito, nagdedeliver ng bigas sa mga muncipality
sinabay ko ang aking mga classmates to conduct interview about sa law ng mga Solo Parents

CDO Street Tutorial Advocay
Na-feature na rin kami sa newspaper because of this
ako yong nasa gitna mukhang titser ng lahat lol

Dahil naging officer din ang inyong lola
I have the chance to travel and attended meetings & conventions
Taken at Davao City

Feeling aktib-aktiban sa mga meeting sa school hahaha

Pagdating sa mga activity, ito talaga ang lagi kong role
Mula ata sa simula hanggang ngayon
Sinusulit nila ang kaalaman ko sa computer charoots!
masaklap lang kasi LIBRE!! anak ng pating!! hahaha

kala naman ang seryos ko sa taas ng pic nato
pinipilit ko ring mag-jump shot bwahahahaha
hindi nga lang ako talaga nakakatalon
yong gravity ng earth kasi times 2 sa normal kaya ilang inches lang ang kinakaya lol

pagkakataon na mapuntahan ang sendong relocation site
napadaan kami dito actually
galing kami ng BJMP - sa mga prisoners
House of Hope - sa mga mentally challenge
Cocoon - sa mga nagpaparehab dahil sa drugs

Hindi madali ang trabaho kapag alam mong ang dami nilang nangangailangan
Ang sarap when you are making a difference to other's life

At ito talaga ang nangyari sa Sendong time
Seryos-seryosan mode lang ang peg
ang tahimik ko dito ano? hahaha 

At mawawala ba ang kainan sa skol? at mawawala ba ako sa eksena? HINDI! hahaha
taken before going to DSWD below

And hoping kaming lahat ay papasa for the social work practicum 2013-2014
off to the mother agency - DSWD

at ang pagbisita sa isang Mother Agency - DSWD

LAKAS KO LANG MAKASERYOS SA BUHAY KO SA TAAS... 
PWES!!! 

ito? saan ako nito? hahaha nakikipaglaro din ako, 
nakiki-ingay, nakiki-gulo. ganyan!!! hahahahaha  

Sa Kwarto nakikipagharotan, nakikigulo ang nangyari ako ang naisahan!! hahaha
Taken at Davao City
Attended the social work convention

ALL IN ALL in an ORDINARY DAY AT SCHOOL
ito ako! hahahaha
Hindi ko na e-explain kasi alam na! hahaha

at marami pang iba... feeling ko hindi na kasya dito lahat-lahat hahaha hindi ko na mabilang sa aking mga kamay pati paa ko ang mga pictures na nasa folders ko pati magandang lessons na nakuha ko bawat activity na nagawa namin, the course itself totally change my views in life. i care more, i even love more. the best na natutunan ko was to listen more sa mga taong may problema without any judgment and doubt sa kanilang pinagdadaanan. i became a better person from all that i experienced sa buhay bilang isang social worker student. 

Bagong yugto na ng buhay ko this june 2013, i will definitely practice my profession in an institution who caters the program and services of a rape victim. 

Hello and welcome practicum life!!! 

Tele help anong totoo

Hala paano ba ito, ano ba talaga ang totoo? Patulong po ako. Hehe

Nagkagulo kami ngayon sa skwelahan dahil sa practicum na yan. Tan-enah lang! nasa listahan ako ng 50-50 futaaaahh! Hahaha oo pangalawang course ko na ito pero sumabit ako sa religious studies na subject lang at dalawang minors na magkaiba ang descriptive title sa previous course ko.

Hindi pweding hindi ako makapagpracticum, sinasabi ko talaga! Hahaha magkakagulo na kung magkakagulo. Charots.

Na-alala ko nong una kong pasok sa korsong social work na yan, agad-agad may gulo na inayos dahil nagkaron ng gatongan ng situation at dahil para sa kanilang lahat ako ang “ate” nila kaya sumbong ang peg nila na inaapi daw sila sa department. Pwes ako naman, at ang tingin ko sa situationg nanyari that time, nasa lugar kami kaya sugod talaga ako doon sa stage at kinausap yong president ng school bakit pinatayan ng AVP ang social work tapos ang ibang kors tuloy pa rin kahit lagpas nan g 5 minutes na usapan.

Ang nangyari? Punta ng DSA for disciplinary action. Bwahaha itong Dean namin dati naman naniniwala na may mali nga sa student government policy sa activity campaign that time kaya siya ang unang sumugod sa DSA at may text brigade talagang nangyari, labas lahat ang mga social work students at boom walang magawa yong head kundi pakinggan kami at harapin at magexplain sa loophole na nangyari sa campaign activity.

Ngayon? Pwes. Ano ba ang tama? Haha ang nasa isip ko, susugod na ako kay sister president para i-allow kaming magpracticum kahit may natirang subjects pa, ayaw kasi nong bagong dean sa social work kasi daw kesyo nasa manual, it’s the rules, it’s the policy etc ect kung anong ek-ek pa.  eh yong old dean namin, she allowed it as long as it won't affect the hours needed (500 hours per sem) at dapat icomply ang number of hours. 9 units nalang yong eenrol namin this 1^st sem, that’s only research and field practicum. Kasi kapag kay sister president na, wala ng magawa yong dean namin I think. Nagiisip na ako ng masama now, hahaha gagamitin ang manipulation skills nito. Paker talaga. I won’t do that. Promise. lol

So pwedi naman magload diba kapag graduating kana? Tama ba? Yong cut off ng grades namin eh 2.25, kapag nagkaron ka ng 2.5 sa mga major subjects mo, babalikan mo talaga yan. Ang alam ko sa old course ko, architecture kahit 32 units basta graduating ka pweding pwedi yon. Eh bakit nagkakaganito ngayon? Naman! Nasa list pa ako talaga na 50-50 pero iniisip ko na I will attract na makakapagpracticum nako talaga this june dahil kundi pasasabogin ko na talaga ang school. Jowk. Pero hindi, kasi I can’t wait anymore. Hindi ko lang alam anong diskarte ang gagawin ko sa situation ko. paken syets.

Basta she (our sw dean) won’t allow those na may natirang subjects pa. gusto niya clear ang lahat na 9 units lang talaga. Ano ba ang masabi ng ched nito? Ano ba ang rules? Hindi na kasi ako updated sa new rules ng ched on this. Kasi as far as I know, sasabihin ng ched niyan na sa school na kami makikipagayos. Ano ba talaga ang totoo? Hehehe salamat.

 

Tele-Iyak-mode

Waking up in the middle of the night is one of the things I hate the most. Charot! Totoo.

Sinungaling ako! Or hindi ko lang talaga sinadya na ganon ang maging reaction ko? I am trying to go back to sleep but seems hindi na ako makatulog, para mapagod ako ito, magblog ako, ilabas ang nararamdaman ko.

Unang una, pasensya kana blog, ang aking telelalahbells na hindi naman tugma ang pangalan sa drama ko ngayon, feeling ko ang kulay ng buhay ng pangalan ng blog tapos ang laman, eto ka-artehan, drama sa ngayon. Bear with me, seryos ako. Promise na. lol

Para hindi mailto sa mga drama ko sa buhay. ito brief lang ang kwento ko.

Sa all life natin, ilang tao man ang dumaan at minahal natin, there’s always this one person na masabi natin na naging greatest love daw natin. Ows? Ganyan. sabaw na sabaw na talaga ako! Or baka nasabi ko lang yan kasi ang hapdi ng puso ko ngayon. (may sugat talaga, yon  na haha)

Dahil sa pagiging curious ko nga kay architect nong malaman ko ang pagbabago sa kanyang career, naisipan kong tingnan sa kanyang personal na buhay. Sa fb at twitter. May mga common friends kaya alam ko! (stalker ang peg) ito ang rants ko dati na kelan kaya ang pagkakataon na kaya ko ng tingnan ang buhay niya at dumating nga kagabi.

Pagkabukas ko, viooollaahh..

Magiging tatay na siya, may asawa na siya! Futah lang diba. Pero the worst experience I got nong Makita ko eh, hala natatae ako promise and I get so cold at sure the next thing I know, tumakbo na talaga ako sa cr para tumae. Hindi ata puso ko ang nastress but yong tyan ko ewan ko ano ba koneksyon. Hahaha

Sa mga panahon na nasa cr ako, napaisip ako kung saan ko ba nalagay ang ovary ko nong panahon na yon, plastic ba ang ovary ko, fake, manhid or sadyang kulang lang sa battery kaya hindi gumana. Hindi rin naman ako ready noon, char! It’s true, ang dami ko lang inisip, inasikaso sa personal kong buhay kaya things went bad.

Dahil bonggang iyak na rin ako, nagtext ako kay fiel, kay arline para may makausap ako kasi hindi ko alam pano ko ilabas ang naramdaman ko. Thanked God to King Archie also he was there to talk to me. Ang heart to heart talk nauwi pa rin sa harotan. Its natural! Ganyan! lol Thank you sa inyo, I feel better eventually, sa jokes, sa harot and sa comfort, all I need is someone or somebody na makakausap to divert whats in my mind, this what I called “talking therapy”  I was taught of that nong nagkaron ako ng unfinished professional issues with my mom, they just let me talk and talk until I cried and it helped, I moved on.

It’s just so funny reading his timeline with the hashtags na kami lang ang nakakaalam, na naging code name namin noon, even the dates that are significant to us, may notes pa rin siya. Kaya kahit alam kong may bagong buhay na siya ngayon, I know he can’t still let it go. May special connection pa rin in between kahit wala na kaming communication, I could still feel it but hanggang doon nalang talaga kasi. Sinisi talaga niya ako sa lahat-lahat but I have to stand sa ano mang decision ko noon, I can’t leave my mom at that time who is sick, trying times namin sa pamilya noon and hindi ko kaya na pagsabayin lahat, I need to give up and before I did that, ginawa na niya pala. And months after, ang bilis talaga ng recovery or palit period ng lalaki so I moved on again.

Like I said, just bear with me, just let me do the ranting, things will be over. Maybe I just need this to finally close that book. I opened it pa kasi dahil para maghanap ng dahilan para sunogin. Roots. Ang daming magandang memories that I can’t throw it away noon dahil siguro I’m still holding on to that “kind” of love I have with him once. Naiyak ko na eh, kaya ok na ako don. Swerte lang ngayon kasi no beer, no hard liquor na malamang sa 2^nd time hahalikan ko ang sarili kong suka, face to face pa sabay simot amoy ng pulutan malas pa kung boy bawang.

Lahat dadaan tayo sa ganitong pagkakataon na masaktan, madaya, at madapa para matuto, magkaron ng leksyon at makapagingat sa susunod. I am thinking this positively kasi if I dwell on it, ako rin ang lugi, ako rin ang hind imaging masaya. Siguro sa ngayon lang naman ito, eventually mawawala din lahat ng  to, once I cried it out, soon enough maging ok na ako. Focus sa career which I know successful ako don but palpak sa buhay pag-ibig, its nature na hindi talaga nabibigay sayo lahat ni God. Accepted.

I Still thanked God for this even though its painful, I experienced it, I learn to live with it and I will learn to understand and listen more sa mga kaibigan ko kung sakali mararanasan nilang masaktan din. Sana wag naman. Kailangan kong panindigan ang mga advices ko sa kaibigan ko dahil i will never be an effective counselor (someday) kung hindi ko i-aapply rin sa sarili ko ang natutonan ko. Nga-ngang nga-nga lang ako niyan! 

pero sayang na sayang lang ang sinigang na bangus na niluto ko last night, pinaghuhugutan ko talaga yon kaso nawalan ng tubig dahil sa pagbutingting ko nga sa twitter. hindi na rin ako nakapagdinner dahil wala pa akong nakain, natae ako sa stress. syet. hahaha 

Telelalalamorning!! 
as of 3:24am
ako ay nagugutom

Tele-Reality-OBWard-SuiteRoom

I had this conversation kahapon with my officemate na bagong panganak. Kagabi and kanina umaga, yong rants ni sissy sa hospital – ob ward.

May malaking difference nga ang mayaman at mahirap.

Marami diba? You can count it sa fingers niyo yan.

Sa career ko, ang mga mahirap madalas kong naririnig magsalita. Alam kong totoo ang hirap nila sa buhay pero ang tanong, ano ba ginawa ng gobyerno para sa kanila. Sa totoo lang, meron naman, may maganda at hindi maganda din naman.

Pero nasa tao lang talaga yan paano niya harapin ang buhay niya, ang pagkakataon na binigay sa kanila para umasenso, hindi kasalanan ng gobyerno kung bakit mahirap ang tao.  Kung may kasalanan ang gobyerno, yon ang cutting of cost or I’ll say na may budget para sana sa mga facilities lalo na sa government hospital pero hindi nabibigay ayon sa ano ang na-approved. (ma-shoot to kill talaga ako nito lol)

Si officemate, witness na witness niya na sa loob ng delivery room, sinisigawan at pinapagalitan lang ang mga babaeng nanganganak na tumahimik lalo na yong hindi kutis mayaman (swerte si officemate kasi maputi). Sa ob-ward naman daw, sa isang bed may 2 or 3 na pasyente with the babies. May hindi nakakabili ng diaper at kahit gatas, lalo na pambayad ng hospital. It’s true.

Si kapatid, galing ng suite room sa hospital na yan. Oo suite room pero totyal ang pasyente dahil hindi na namomoblema ang mga nurse sa mga nireseta ng doctor. Lahat andon na daw. si sissy ngayon after 3 months, nilapat sa ob-ward. Bumulagta sa kanya lalo anong hirap meron sa ob-ward at anong hirap meron talaga ang mahirap.

Na-tats ako kanina dahil nagkwento siya. Dumaldal. Madaldal din kapatid ko at walang dudang magkapatid talaga kami hahaha

Ang mga pasyente sa suite room, kapag nasaktan dahil hindi ka marunong magpasok ng IV, halah at lagot na kasi itatanong daw ang pangalan mo at may “reprimand” drama agad-agad. Sa ob-ward naman daw walang reklamo ang pasyente. Si kapatid may training sa IV therapy kaya maswerte ang kanyang pasyente daw dahil she said as much as possible ayaw niyang may sakit maramdaman ang kanyang pasyente.

Ngayon, may isang pasyente kahapon daw na yong haba ng needle na kailangan itusok sa mukha ng pwet eh kasing haba ng mga 3 or 4 inches ba yon. Ang sabi nong pasyente sa kanya na sabay hawak sa kamay ni kapatid daw “maam, iba talaga kapag yong nurse eh may extra care sa pasyente kasi in pain na ako dito pero nababawasan dahil binibigyan mo halaga ang pakiramdam ko” gusto kong sumabog sa narinig ko, naiiyak na ako sa kwento ni sissy kaya naligo nalang ako lol

May mga bagay sa ating buhay na minsan kailangan dumaan tayo sa problema para maintindihan natin ano ang pakiramdam ng ibang tao lalo na kapag halos magkapareho ang situation. Hindi tayo effective sa ating mga profession o sa sariling buhay natin kung hindi tayo nadapa, nasaktan at naranasan ang minsan maging pasyente, maging mahirap at naapi.

Wag masamain ang mga pagsubok na dumaan sa ating buhay dahil its clear na may mga rason kung bakit nangyari ang mga ito. Harapin at labanan kung ano man ang iyong pinagdaanan, isipin na kung yan ang problema mo ngayon, kumusta naman ang may problema sa baga? Atay? Heart? Na nagbibilang nalang ng oras dito sa mundo, ang mga taong walang makakain na naghahanap lang sa basura. Kaya mo kayang tumayo sa paa nila kung magrereklamo ka sa problemang meron ka ngayon? Kaya maging matatag ka, lahat ay kaya nating lampasan, with all the prayers, sure why not!

P.S.

dual slash split personality lang ang peg ko haha lol shhh tatahimik na ako promise