Putok putok bawat taon

Just like I said in my previous entry, I would like to share pano ako nag-acrobat at mala break down sa buhay ko bago ako pumasok sa mundo ng social service. Charottts lang! may history talaga? Cheess! Hahaha

Nong unang sabak ko sa college, I took up Architecture and waalleey hindi ako nag-apprenticeship ng 2 years (naabotan ako ng bagong law at that time na magtake ng 2 years bago magtake ng board exam, pakershets! Hahaha) HINDI ko na kaya kasi nastress at I was totally lost. (yooowwwn oh! Haha charms! Hahaha)

2006 – napasok ako sa isang government agency, 7 years din naman ako

2011 – ng April nitong taon, I lost my mother, she died of complication

2011 – ng June naman nito, I decided to enrol Social Work para sundan ang yapak ng nanay ko. ARAL TRABAHO ang drama ko dito! hahaha

2013 – I had my practicum sa rehabilitation center for rape survivors & I was also a community organizer in one municipality in our province

2014 – ng march nito natapos ko na

2014 – by april naman, shonga shonga nako, nagboard review kami, hirap walang facebook, walang blog, wala lahat hahaha

2014 – ng may naman, juice colored, I made a personal review schedule and binigay ko ang katawan ko, kaluluwa, isip at puso ko at itong kapatid ko sasabihan lang akong >>> “papasa kaba? Nagrereview kaba?” (dahil nahuhuli niya akong nanunuod ng juan for all, all for one! Hahaha)

WOW ha sa isip ko! Wala ng natira sakin, walang wala na talaga, nasusuka na ako sa 10 hours a day na sched ko! Hahahaha paakkeeng tapes!!!

Ito na, ito na, sayaw sa left, sayaw sa right, tumbling two times at spleeetttt sabay utot sa bibig! Hahahaha

2014 – ng JUNE 29 & 30 ayan na board exam na namin!

2 days after, I got the result, sssssooooosss!!

Halos lahat ng santo, nakilala na namin, kung san-saan kami napupunta, may aakyat kami ng medyo slight na bundok, sasakay ng habal-habal, tatawid ng 9 ilog para mapuntahan ang mga secret helper natin sa buhay.

After the first day ng board exam, I saw a moth malapit sa kitchen, that’s where I said to myself na, papasa ako! yon ang sign!

YES! It is, after 2 days, finally nakita ko na rin yong name ko and now I can officially practice social work and defend disadvantages people around us.

Sa ngayon, nagpapahinga ako (kasi ala pa akong trabaho! Hahaha) but I am waiting sa appointment ko nalang sa isang national agency. Pero if ako ang tatanongin, gusto ko pa rin magtrabaho sa UNICEF. In God’s time and will. 

Haayysss, gusto ko ng pasokin ang mundo ng Law. hahaha 

Makikigulo sa SONA

Una sa lahat gusto kong makigulo sa SONA ni Pnoy! Chos! Hahaha (sway to the left and to the right sabay kaway kaway talon at biglaanngg splleetts)

Lahat ng tao may pagkukulang, walang perpekto, siguro naman sa lahat ng taong “nakakaintindi” ginawa naman ni Pnoy ang best niya para sa Pilipinas. Bawat presidente natin sa Pilipinas, isa lang masabi ko PAKSHET sa lahat ng raliyista na yan na wala na sa lugar, lahat may comment, lahat may reklamo, lahat mali ang nakikita nila sa presidente, PWES! One this then there is, be the president of the Philippines! Parang sila nalang lagi tama! Eh di magpresidente kayo yon lang yon! hahahaha

Sa trabaho ko sa field noon at ngayon, isa lang ang realization ko, yes oo aaminin ko yang madaming mali sa gobyerno, totoo may mga corrupt sa gobyerno talaga lalo na kapag nasa position ka pero hindi nagpapabaya ang gobyerno sa mga programa para sa mga mahihirap! Totoo yan. Ang mahirap?! Yong mga mahihirap sinisisi ang president dahil sa kahirapan, naman! Ito ang katotohanan diyan, MENTALIDAD!!! Oo MENTALITY ng mga taong yan! Nasa isip nila na mahirap sila kaya hanggang don nalang sila. HINDI! HINDI! Hahaha kasi lahat may paraan kapag gusto, lahat may magagawa kapag determinado!

Hindi ko naman masabi na maka-Pnoy ako, pero ang gulo gulo ng maynila sa mga rally na yan, sunog dito, sunog doon, hindi kayo yayaman dyan! hahaha yon lang talaga! hindi! hahaha chos! 

Wwwwoooootttt.. paaakk!! Hahaha

Anyways, siguro ito na ang right time para makabalik nako sa mundo ng pagbblog, charots! Oo kasi naitawid ko na ang pangarap ko. ito na ang simula sa pagbuo ng bagong mga pangarap. Naman! Achos lang! hahahaha di nga, above all, sobrang nagpapasalamat ako sa diyos sa lahat-lahat na nangyari sa buhay ko for the past 3 years. Naabot ko na, I got my license finally! Yoohoo!! I am now already a REGISTERED SOCIAL WORKER! YES! Hahaha  Ito ang masabi kong God made it all happen the least I expect it, it was indeed orchestrated.

Sa next post ko na ikukwento about pano ko narating ang lahat ng ito sa buhay ko. charoowwss! Hahaha

Wala lang, nakikigulo lang naman ako talaga sa SONA, sumingit lang bigla ang personal na buhay! hahaha

Hayyymisshyoo all!!

One more bridge to cross...

Hindi dahil nag-update ako, wala akong ginagawa. Gusto ko mang mag-ingay pero ubos ang energy ko! Hindi dahil kulang ako sa kain pero pagod lang ako. echos lang! May utang pa ako kay mommy B. hahaha hindi ko nasubmit yong entry about sa church dito sa amin. Makakabawi din ako hindi ko lang masabi kung balang araw ba! Haha chos! Anyway, so much to that, may tataposin lang ako sa buhay ko ngayon.

Ang taba ko na! (kelan ba ako pumayat anoh?! Hahaha)

I am on a journey sa mga panahon ngayon. Parang nasa gitna na ng throat ko yong tension, pressure, excitement kahit natata-e na ako, hindi lumalabas agad-agad. Nagpapapilit pa. tokwa!!

Law of attraction! Law of attraction is what I am holding on to now! like I said sa twitter ko, “kaya ko pa! kaya pa” I am almost there. I am going to finish the race! I think this is really about winning! Goal winning I must say!

Nakaya kong hindi nag-fb ng more than a month, kakayanin ko pa for another month! Getting something in life, we need to give our sacrifices! That’s the challenge there! Life is indeed beautiful when we know that there are people na naghihintay sa atin. To emphasize, our family and long lost friends.  I also consider yong mga blogger friends ko of course. A lot of plans made na kailangan munang maghintay, that is also a sacrifice I did.

One more bridge to cross and I will be there.

I am going to fulfil a promise to someone, I am giving a gift to myself too. After all these years, I have come to this point saying na “in the right place and time” everything is in order!!!

To the person I am giving this gift, may you bless me and grant the desire of my heart. It is you who said that “SOULS are our greatest secret helper in life” and I am claiming it now for I believe you were with me all the way in re-constructing my life. I almost there, carry me on! I can do this!! I will make it!!! 

*stress management ko talaga tong pag-bblog!! lol :) nag-level up na, hindi na pagkain ang takbohan ko! hahaha 

You, just made a difference!

All of a sudden, I remembered I still have this, my blog! Woooootttt.. the last time I had an update was January 11, 2014, kumusta  naman?!! (spleeett! Haha)

For 3 months, oh my God! Rroooowwwttss!!!

A lot of things happened and I guess some of you knew it through my facebook account. To the left, to the right, forward, backward ang requirements ko for my final year. Really. I don’t want to elaborate that because I don’t want to bore you at all. Charr!!!

So much to that, I just wanted to say thank you to PBO members and especially Mommy joy. You guys will always be part of my success in life. I am glad that along my journey, I have met you all. My special mention to my very very best buddy online blogger, si feyel! Yes si feyel! Those times that nobody knows how down I was during the compilation of requirements that something came up, he was there to brighten up my day, to lighten up the heavy heart and never get tired of listening to my stupid woes. (at ang very best goal now din is we will have a picture of us!! to justify why we are best buds online!! charroottss!! hahahaha) I am tough, I am strong but even how strong I am, minsan nagbbreakdown ako, simply because I am just a human too.  Yes hindi ako hayop, tao ako! Lol echus!

On serious note, I made you all as my inspiration to aspire more in life, to believe that dreams come true one day, to this, I know I can extend more of my time and life to those who are in need. Honestly, I just don’t want to do that, what I really want is to make a big unique difference to everybody.  Something that I can be their inspiration in getting their dreams, to believe as well that dreams are not just dreams, they are made to happen.  Thank you once again for the small and big things, those simple laughs, thoughts and little hi’s and hello’s, you are making a difference in my life. Thank you guys.

I got it! I made it! One chapter ends and another is ready to open! Hello Social Work Board Review!

Above all, Thank you God for leading me to my purpose in life. Becoming an architect is not my destination; indeed becoming a Registered Social Worker is my call. 

sa E.R ang totoong drama ng buhay

Dahil malamig ang panahon, ayokong magpainit ng post hahaha

I just wanted to say something bago ako mag-acrobat sa blog kong ito and even sa buhay ko!

After 2 weeks’ vacation, (December 21, 2013 to January 5, 2014) yong vacation na finally nasabi kong, I spent it to myself, my family and GOD! Yes, I brought back my life to him. I have my faith of course, I believe in him, I really do but those were the times I came to realize that life is too short to waste in pity things. I am not a person who is prayerful, goes to church every Sunday but with that 2 weeks’ vacation, I am happy with the change!

This is one of the few conversations I had with my sister after she had her night duty. Having a coffee in the morning and talk random things ay isa sa pinaka magandang moment masabi kong I have time with my family, finally! (been feeling so busy kasi ang buhay ko for the past years! Charot lang yon! hahaha)

So much for that, ito kasi ang sabi niya na nakapagisip ako ng bongga talaga! “kapag namatay ang tao, kahit piso wala kang madadala…” my sister was assigned in the emergency room sa isang tertiary hospital dito sa amin. I just can’t believe sinasabi niya sa amin na siya yong nagpipikit ng mata nong patiente na namamatay sa E.R kapag ito ay nakadilat, dagdagan pa yong magtatanggal ng IV’s sa katawan nong pasyente. And doon ako mas natinag when she told us na kahit patay na yong tao, she make it sure na maayos yong pagtanngal ng mga IV’s at kahit patay na she still take care of it like buhay pa so the immediate family or relatives would feel na inasikaso naman yong pasyente kahit public hospital man.

That conversation made me realize a lot of things in life. I looked back and ponder what have I done in the past years of my life, tama rin ba kaya yong mga nagawa ko nong nasa work pa ako, may natulongan ba ako talaga or baka nasaktan ko lang yong iba. I learned to be humble enough now and mas naging mahaba ang patience ko this time dahil kailangan kong hindi na patulan ang mga taong makitid ang utak na walang ginawa kundi pagusapan ang ibang tao to the point na lulunorin mo na yong tao at tatanggalan ng ulo. NOW, I just love praying over them and show my success along.

Mas narealize ko now na ang dami kong sinayang na oras, pero I still have hope na may mga about 30 years pa ako kung hindi ako mahihigh blood sa sobrang pigil sa galit minsan! Hahaha kaya I am proud and happy I turn myself back to God, as in having a relationship with him made me feel that I can do all things that are impossible because with him, alam natin everything is possible!

oh  yes, glad at nakasama pala din ako sa Black Nazarene na prosisyon, i felt so loved. Really. it was also my first time to join. 

Take note, it doesn’t mean na feeling banal ako sa post kong ‘to eh hindi na ako magiingay sa mga bahay niyo. This is just the spiritual side of me lang naman, meron pang social, emotional, physical aspect pa naman! Hahahaha

Sa next post ulit. Totoo na ito for this year! Hahaha

Birthday arousal

I MISS THIS!!!!

ang mababasa niyo ay rated s.p.g striktong patnubay at gabay ng magulang ang kailangan. maaring may maseselang tema, lenggwahe, karanasan, karahasan, o sekswal. hahaha

Nabubuhay ang aking mga alindog!! (napaisip pa rin ako kung meron ba ako nyan! Hahaha)

Woooooppp!!! Woooppsss!!! Kerrriii!! Keerrriii! My booobbss!! Keriboobs!! biglang talon, pagkalapak sa putik, split all the way agad-agad, biglang tayo at dampot ng pagkain! (kapagod kaya noh! Hahaha)

My moment…

It’s been 3 months since my last post. Hahaha i was very busy indeed doing nothing only that eating is an exemption to this matter! Rooow! Hahaha oh well, well! hindi lang sa kakakain ang pinagkakaabalahan ko alam niyo namang busy ako sa career ko rin! Feeling ko lang this year mas maging busy ako! (feeling lang yan, walang assurance pa yan! Hahaha)

On a serious note, hopefully matatapos na ako this march and will have my 2 months review and by June, yon na! board exam na! (hhmmm…) so much for that, busy din ako sa long term plan ko after graduation, will tell it soon kapag mahahawakan ko na ang upo, I mean maging totoo na ang UPOrtunety! TOOOTTTooooRRROOOOTTTTooooTTT!!! (trumpong trumpo)

Ayoko na ng moment, naantok ako! Hahaha charing! 

Woooppss!! Keerriii keerrriii my boobss!!! Woooott!!! Hahahaha

Siguro hindi pa alam ng lahat kung bakit bigla akong nabuhay, bigla akong gumawa ng entry! Matagal ko ng plano talaga I am just looking for the perfect and right time kaso hindi na ata nakapagantay simula nong pinukaw ang aking alindog (iniisip ko pa rin until now if meron ba ako nyan hahaha) ng isang hari na itatago ko sa pangalang “archie” OO! Siyang siya nga from a far far away land! SUPER asim i mean tamis ng HARI dahil gumawa siya ng isang laglagan entry talaga para sakin! hahaha at lalong nagkaron ako ng awaken emotions (in other words – arousal of feelings daw hahahaha) nong may picture greeting ako galing sa one and only pusa ko na matagal nagtatago na kala ng lahat ay isang cat drawing lang to! (automatic tadyak sa buntot ng pusa kapag ito ay magrereact! Hahah) Thank you sa inyong dalawa, ang sweat sweet ninyo pati ako pinagpapawisan sa inyo! i lab da two op U!

Thank you also sa isang special na kaibigan na si jonDmur, ang lover ng blogsphere dahil sa hilig nito magsulat ng romance books hahaha (ito ibebenta ko na sa inyo! chos! hahaha) special kasi hindi niya nilagay ang pic greeting kasi sa timeline ko at private talaga. Hihihi at nakaka-arouse i mean nakaka bring up din ng excitement naman tong si josh na idol ko sa pagV-vlog nong sinabi niyang “iblow na yan!” sabayan pa ng gwapitong paokun sa blogsphere na “I blow na nga yan!” ibang iba ang aking pakiramdam! Parang pag na-iblow eh hindi ko alam kung may sasabog ba or mamatay! Hindi ko talaga alam! Pero ang nasa isip ko nito, ang hari pa rin! (I feel so crazy!! Landi2x pag may time) hahahaha

Mas nagsstimulate ito sexually I mean emotionally pala ang pagbabalik ko sa blogsphere nong nakita ko ang mga unexpected birthday greetings from the PBOers, its been a year na nga since nong nagsimulang mabuo ang groupo. I appreciate sa lahat ng bumati, you made me so special and gay! (OMG! Hahaha) I so love that! promise! I truly found a home in you all guys! Thank you! and Thank you for the friendship!!!

Hindi ako mapakali, hindi dahil Makati yong pwet ko or yong silicon ko eh lumalabas na sa bra ko! hindi ganon! At hindi yon! hahahaha charing! Ang dami kong gustong sabihin! Alam ni feyel yan, alam ng mga PBOers din yan, sa daldal ko ba naman kahit ako hindi ako kontento sa pagbblog lang! hindi talaga! I hate this! Char lang, arte-arte lang para may masabi! Hahaha

OH YES! I do plan of making once again a vlog, sabi nga ni haring archie, makapal ang mukha ko! yes! Sa mga bago sa blogsphere! Kayo na ang mahiya sakin dahil kung may mas makapal pa sa rubber pwes yon na ang mukha ko! Walang kokontra! Hahahaha (assuming lang!) hindi ko nga alam anong sumapi sakin sa araw na yon at totoo hindi ako humarap sa camera hanggat hindi ako nag-ahit ng kilay! Bwahahahaha

Oh well naman noh in fairness!!! Gustohin ko man magVlog ngayon, hindi ako ready! Wag niyo akong pilitin! Please! Hahaha promise hindi ako ready! Dahil hindi pa ako nakapunta ng david salon para magpagupit, ahit ng kilay at bigote, isali mo na ang buhok sa kili-kili! Ang pechay?! Kasama?! Wag na! sa brazil ko na gagawin yon! Brazilian style! (hindi ko maimagine sarili ko! bwahahahaha) anyways, totoo! This time kailangan ko ng magmake up tulad ng nakikita niyong profile pic ko sa facebook at blogspot! Kasi kung hindi ko gagawin yon hindi ako yon! hahaha kailangan panindigan ang gandang di inakala! hahahaha

Now tell me, ang gastos diba?! Kalokah! Kailangan kong gumastos ng libo-libo para iharap ko ang sarili ko sa hari! Dahil kung hindi ko gagawin yon, hindi ako makaka-ani ng upo, baka puro sili at okra lang makukuha ko, mas masaklap kapag ampalayang kulobot! Hay naman! Walang pag-asa! Walang isasarap sa bitter na bitter na ampalaya! Alam mo yon!? its driving me so crazy! Uggh!! (feeling maarte lang ako! Hahahaha)

ITO SERYOS TALAGA…

Salamat sa lahat ng bumati, salamat dahil kala ko nakalimutan na ninyo ako dahil sobra ang pananahimik ko, I feel so special dahil kahit tagal naging sabaw ang utak ko sa pagbablog, hindi niyo ako nakalimutan especially to ate “balut ng manila” (na hanggang ngayon hindi ako makaget over sa edad niya kasi feeling ko mas matanda pa ako sa kanya! ang bata niyang tingnan kaya! Hahaha) I feel so blessed to have you guys around! For this year, let’s aim to be a blessing to other people!!!

FEELING KO LANG, may multiple personality disorder ako, bigla bigla ang pag-sshift ko ng thoughts! hahahaha sige rix sagotin mo ako dito! hahaha 

Court trial experience

I just don’t know how to start and end this. Just read at your own risk. Rooootttss!! Hahaha I feel so stressed, really. I mean just for today. I don’t understand what I feel when I entered the hall of justice of Malaybalay Bukidnon. One of our clients went on trial today and OMG! As in OMG! Kanina lang ulit ako kinabahan ng todo, yong kaba na halos matatae kana, hindi ka makakain or makakainom ng tubig at parang may hangin sa tyan mo na it’s definitely hindi ko madescribe yong feeling. 

Well para akong tanga when I entered the court room, huling huli kasi akong pumasok kaya wala akong maupoan sa likod so I have no choice but doon ako sa gitna and yong nasa gilid ko (right side) mga almost 10 detainees. So like okay, they are still human kahit they committed murder, sell drugs at yong rape na case. Hindi ko kilala yong perpetrator ng client, hindi ko rin namukhaan kasi it’s our first time to attend her court hearing kasi trial na nga. 

Nong tinawag na sya, pinapapasok yong client namin and mas doon ang kaba ko dahil when she entered the court room together with my co-interns, shets lang yong dalawang tao na nasa right ko as in the nearest two, yong isa don was the perpetrator. Paking tape diba! And like they were talking “ohh! (name inserted) and the other said that “siya si ____” oh the hell silang dalawa diba dahil same sila ng kaso kaya pinaguusapan nila ang mga kagaguhan nila futangs ina nila! Lol I am not mad really. Not really! Hahahaha

So now nong tinawag na ang name nong perpetrator syempre, dumaan yong perpetrator sa likod namin, so like the feeling was paking tape parang yong mga intestine at liver ko eh napunta na sa heart ko sa sobrang kaba ko for I don’t know the reason. Hahaha and nong natapos ng pumunta ang perpetrator sa harap, ulit bumalik sya at dumaan sa likod and guess what diba he tried to talk to our client like “ate, ate…” (yon tawag niya kasi eldest kasi yong client pero stepdaughter lang naman niya yong client namin) so now yong dalawa kong kasamang interns niyakap yong client namin and hindi pinatingin at I don’t know nagfefeeling bouncer lang ako naman hahaha hinarang ko sya and told him “NO” with the kamay action harang. Roooottts! Hahaha yon ang nangyari sa loob ng court.

Now sa labas ng court, humingi ng 5 minute recess yong fiscal (lawyer ng client namin) para kausapin yong client namin. (our client was known na for ilang attempts magtrial – laging umiiyak kasi sa sobrang kaba at natatakot siyang magkamali ng statement sa mga gulat factor ng defense lawyer) SO, yong lawyer pumunta sa labas and biglang nagalit at sinabihan yong client namin na “wag kang magddrama dyan, kung gusto mo ng justice” (sa isip ko – saksakin ko kaya to!) and hindi pa siya nakontento siguro sinabihan niya ako (kasi nakatayo pa ako sa harap ng client) “SINO NAMAN KAYO!?” (hahahaha pakyu!) then our center social worker sabi “they are social work interns” then she replied like “AWWW… because NAKAKA-INTIMIDATE KAYO!” (at saan banda?! Roootts) sabi nong kasama kong intern, baka kasi dahil sa nangyari sa loob ng court room na hinarang namin yong perpetrator hahaha futeks kasi kami lang nasa loob that time dahil yong social worker mismo kasi wanted us to learn and experience kung ano ang meron talaga sa loob.

All in all, they wanted to lower the sentence yon ang hiling nila, in fact nilapitan pa kami nong nanay ng perpetrator and again dahil epal ako, after a few minutes na pakiusap sa client namin inakbayan ko si nanay at told her na “ok na nay, you’ve heard the minor’s decision” (our client decided not to lower the sentence and she will continue the trial kasi andun na sya, madami na rin daw nangyari so ipagpapatuloy na niya, walang atrasan) pinaalis ko si nanay kasi ayoko na dagdagan yong hirap ng client namin, hindi madali yong pinagdadaanan niya talaga and I feel that. sobrang kaba ko na nga how much more sya, na sya yong magsasabi sa harap ng judge kung ano talaga ang nangyari.

Almost na sana yon na hindi nalang magttrrial kasi pumayag na kami sa offer ng kabila na 10 years to 17 years and 6 months to 6 years na sentence kasi dalawa yong case na-file against the perpetrator. 

Pero I think the judge mismo hindi pumayag so wala kaming nagawa but to present our client sa court, as in siya na magsalita sa harap ng kanyang perpetrator. Para akong nanood ng movie, para din naulit ang lahat ng nangyari sa bata na kung SANA IF PWEDE lang wag na sana pagusapan pa doon or ulitin kasi yong trauma uulit na naman. Pero kailangan gawin ng bata para matapos na ang sinimulan niya. Like we always told her “kailangan mong tumawid dito para sa future mo” matalino kasi yong client namin, interesado mag-aral at makikita mo sa kanya yong determination niyang gusto niya magcollege kaso hindi niya alam saan siya titira at sino magpapaaral sa kanya dahil wala na siyang uuwian. Yong mother niya hindi pumanig sa kanya even the relatives. 

Anyways, thankful lang talaga kami today na nasurpass ng client namin yon trial niya at natapos rin after ilang attempts. Hindi pa namin ano ang decision dahil I think kailangan pa ng proof pa. stressful talaga sya, swear hehehe while she’s on trial halos hindi kami makagalaw sa kaba, hawak kamay nalang kami ng mga co-interns ko just to stretch and gained strength sa isa’t isa. It took almost an hour na question and answer and ramdam namin talaga ang hirap ng bata at kahit yong mga pangyayari parang nauulit na naman pero like i told her again na “this is your turning point, and after this, everything will be in placed” kasi we all know talaga we have our own turning points, trials in life and because of that mas naging matatag tayo at handa harapin ano man ang darating.

SO.. everything happens for a reason. I thanked God for all the strength he gave us today, it is indeed a long day pero kahit papano na-relieve kami. And what we are facing this week is our end of practicum sa center. We will be assigned sa community na this 2^nd semester. So again, goodluck to bags of luha. Hehehe