One more bridge to cross...

Hindi dahil nag-update ako, wala akong ginagawa. Gusto ko mang mag-ingay pero ubos ang energy ko! Hindi dahil kulang ako sa kain pero pagod lang ako. echos lang! May utang pa ako kay mommy B. hahaha hindi ko nasubmit yong entry about sa church dito sa amin. Makakabawi din ako hindi ko lang masabi kung balang araw ba! Haha chos! Anyway, so much to that, may tataposin lang ako sa buhay ko ngayon.

Ang taba ko na! (kelan ba ako pumayat anoh?! Hahaha)

I am on a journey sa mga panahon ngayon. Parang nasa gitna na ng throat ko yong tension, pressure, excitement kahit natata-e na ako, hindi lumalabas agad-agad. Nagpapapilit pa. tokwa!!

Law of attraction! Law of attraction is what I am holding on to now! like I said sa twitter ko, “kaya ko pa! kaya pa” I am almost there. I am going to finish the race! I think this is really about winning! Goal winning I must say!

Nakaya kong hindi nag-fb ng more than a month, kakayanin ko pa for another month! Getting something in life, we need to give our sacrifices! That’s the challenge there! Life is indeed beautiful when we know that there are people na naghihintay sa atin. To emphasize, our family and long lost friends.  I also consider yong mga blogger friends ko of course. A lot of plans made na kailangan munang maghintay, that is also a sacrifice I did.

One more bridge to cross and I will be there.

I am going to fulfil a promise to someone, I am giving a gift to myself too. After all these years, I have come to this point saying na “in the right place and time” everything is in order!!!

To the person I am giving this gift, may you bless me and grant the desire of my heart. It is you who said that “SOULS are our greatest secret helper in life” and I am claiming it now for I believe you were with me all the way in re-constructing my life. I almost there, carry me on! I can do this!! I will make it!!! 

*stress management ko talaga tong pag-bblog!! lol :) nag-level up na, hindi na pagkain ang takbohan ko! hahaha 

Court trial experience

I just don’t know how to start and end this. Just read at your own risk. Rooootttss!! Hahaha I feel so stressed, really. I mean just for today. I don’t understand what I feel when I entered the hall of justice of Malaybalay Bukidnon. One of our clients went on trial today and OMG! As in OMG! Kanina lang ulit ako kinabahan ng todo, yong kaba na halos matatae kana, hindi ka makakain or makakainom ng tubig at parang may hangin sa tyan mo na it’s definitely hindi ko madescribe yong feeling. 

Well para akong tanga when I entered the court room, huling huli kasi akong pumasok kaya wala akong maupoan sa likod so I have no choice but doon ako sa gitna and yong nasa gilid ko (right side) mga almost 10 detainees. So like okay, they are still human kahit they committed murder, sell drugs at yong rape na case. Hindi ko kilala yong perpetrator ng client, hindi ko rin namukhaan kasi it’s our first time to attend her court hearing kasi trial na nga. 

Nong tinawag na sya, pinapapasok yong client namin and mas doon ang kaba ko dahil when she entered the court room together with my co-interns, shets lang yong dalawang tao na nasa right ko as in the nearest two, yong isa don was the perpetrator. Paking tape diba! And like they were talking “ohh! (name inserted) and the other said that “siya si ____” oh the hell silang dalawa diba dahil same sila ng kaso kaya pinaguusapan nila ang mga kagaguhan nila futangs ina nila! Lol I am not mad really. Not really! Hahahaha

So now nong tinawag na ang name nong perpetrator syempre, dumaan yong perpetrator sa likod namin, so like the feeling was paking tape parang yong mga intestine at liver ko eh napunta na sa heart ko sa sobrang kaba ko for I don’t know the reason. Hahaha and nong natapos ng pumunta ang perpetrator sa harap, ulit bumalik sya at dumaan sa likod and guess what diba he tried to talk to our client like “ate, ate…” (yon tawag niya kasi eldest kasi yong client pero stepdaughter lang naman niya yong client namin) so now yong dalawa kong kasamang interns niyakap yong client namin and hindi pinatingin at I don’t know nagfefeeling bouncer lang ako naman hahaha hinarang ko sya and told him “NO” with the kamay action harang. Roooottts! Hahaha yon ang nangyari sa loob ng court.

Now sa labas ng court, humingi ng 5 minute recess yong fiscal (lawyer ng client namin) para kausapin yong client namin. (our client was known na for ilang attempts magtrial – laging umiiyak kasi sa sobrang kaba at natatakot siyang magkamali ng statement sa mga gulat factor ng defense lawyer) SO, yong lawyer pumunta sa labas and biglang nagalit at sinabihan yong client namin na “wag kang magddrama dyan, kung gusto mo ng justice” (sa isip ko – saksakin ko kaya to!) and hindi pa siya nakontento siguro sinabihan niya ako (kasi nakatayo pa ako sa harap ng client) “SINO NAMAN KAYO!?” (hahahaha pakyu!) then our center social worker sabi “they are social work interns” then she replied like “AWWW… because NAKAKA-INTIMIDATE KAYO!” (at saan banda?! Roootts) sabi nong kasama kong intern, baka kasi dahil sa nangyari sa loob ng court room na hinarang namin yong perpetrator hahaha futeks kasi kami lang nasa loob that time dahil yong social worker mismo kasi wanted us to learn and experience kung ano ang meron talaga sa loob.

All in all, they wanted to lower the sentence yon ang hiling nila, in fact nilapitan pa kami nong nanay ng perpetrator and again dahil epal ako, after a few minutes na pakiusap sa client namin inakbayan ko si nanay at told her na “ok na nay, you’ve heard the minor’s decision” (our client decided not to lower the sentence and she will continue the trial kasi andun na sya, madami na rin daw nangyari so ipagpapatuloy na niya, walang atrasan) pinaalis ko si nanay kasi ayoko na dagdagan yong hirap ng client namin, hindi madali yong pinagdadaanan niya talaga and I feel that. sobrang kaba ko na nga how much more sya, na sya yong magsasabi sa harap ng judge kung ano talaga ang nangyari.

Almost na sana yon na hindi nalang magttrrial kasi pumayag na kami sa offer ng kabila na 10 years to 17 years and 6 months to 6 years na sentence kasi dalawa yong case na-file against the perpetrator. 

Pero I think the judge mismo hindi pumayag so wala kaming nagawa but to present our client sa court, as in siya na magsalita sa harap ng kanyang perpetrator. Para akong nanood ng movie, para din naulit ang lahat ng nangyari sa bata na kung SANA IF PWEDE lang wag na sana pagusapan pa doon or ulitin kasi yong trauma uulit na naman. Pero kailangan gawin ng bata para matapos na ang sinimulan niya. Like we always told her “kailangan mong tumawid dito para sa future mo” matalino kasi yong client namin, interesado mag-aral at makikita mo sa kanya yong determination niyang gusto niya magcollege kaso hindi niya alam saan siya titira at sino magpapaaral sa kanya dahil wala na siyang uuwian. Yong mother niya hindi pumanig sa kanya even the relatives. 

Anyways, thankful lang talaga kami today na nasurpass ng client namin yon trial niya at natapos rin after ilang attempts. Hindi pa namin ano ang decision dahil I think kailangan pa ng proof pa. stressful talaga sya, swear hehehe while she’s on trial halos hindi kami makagalaw sa kaba, hawak kamay nalang kami ng mga co-interns ko just to stretch and gained strength sa isa’t isa. It took almost an hour na question and answer and ramdam namin talaga ang hirap ng bata at kahit yong mga pangyayari parang nauulit na naman pero like i told her again na “this is your turning point, and after this, everything will be in placed” kasi we all know talaga we have our own turning points, trials in life and because of that mas naging matatag tayo at handa harapin ano man ang darating.

SO.. everything happens for a reason. I thanked God for all the strength he gave us today, it is indeed a long day pero kahit papano na-relieve kami. And what we are facing this week is our end of practicum sa center. We will be assigned sa community na this 2^nd semester. So again, goodluck to bags of luha. Hehehe 

4 Nights and 5 Days

Lemeeee begin with a simple twerking dance. Charrooottss hahaha wooootttt… pap-parap-pap-pap!!!

How i started my stay.

YES!!! Yes because I spent 4 nights and 5 days sa isang branch ng center namin na nag-sheshelter ng mga batang survivor ng sexually abuse (we term it survivor dahil strength based tayo this time, that is according to unicef) 

Yes dahil patapos na ang aking practicum and I had the opportunity na pumunta sa Malaybalay, Bukidnon dahil ang 5^th case ko is doon sya nashelter kaya I need to stay so I can conduct sessions and study sa bata. Sa 3 months na I spent my days sa main center, talagang na-compressed ko in 5 days doon, kulang na kulang yong oras talaga but yon lang kasi ang oras na pwedi sakin because may subjects pa akong naiwan pero kung wala malamang 4 months magrequest akong don ako titira hahaha

Anyways, nakakastress man dahil yong case ko

This is my 2nd day. Bonding time in the pineapple plantation.

is medyo different from the usual case I had such as yong sibling and incest case. Ito is quite different dahil sabi ng social worker sa center (supervisor ko), kailangan ko i-dig ang kaso ng bata then she said “this is your 5^th case, this must be a tough one so it fits for you” naahh!! When I read it, boom!! Yes it’s different talaga kasi the incident happened 2 years ago, that is according to the child but there’s more than that when I discovered it nong nagpapamedico legal na kami. Isipin mong 3 hours kami sa women’s desk. Iyak dito, iyak doon, hawak sa upuan sabay pasok ung ulo don sa ilalim ng upuan. Ayaw niya magpapamedico legal. We respect that of course but if walang medico legal kasi walang case na mafifile so maiwang Malaya yong taong nag-aabuse nong bata. 

School visit. We fetched them also after our appointment.

The child is responsive sa mga tanong ng doctor pero once magsstart na yong papahiga na sya biglang nalulugmok na naman sya and started to cry out loud and telling us that “ayoko, ayoko because ang dami ng nakakakita nakakahiya na” okay, again we respect that and everybody decided to leave the room pero wala pa ren its almost 5:30 in the afternoon and we failed na mapamedico legal yong bata.

kids loves picture taking. sorry i covered their face bawal kasi.

Pero after 3 days I think, na convince rin namin siya for medico legal and this time we’re hoping na it’s real na talaga. Tinupad naman niya pero half lang ang nakita kasi yong other half eh hindi pwedi mahawakan or ma-open lalo kasi daw super sakit. Sabi ng doctor, hindi nalang ipilit total kahit incomplete daw eh positive naman daw yong bata na na-abuse at pwedi na daw magfile ng case. But then, yong discovery ko about the kid mas lumalim ng lumalim kaya sabi ko talaga sa social worker naming sa center na puntahan ko sya sa bukidnon so I can spend time with her and maintindihan ko yong running case niya. Pero nalaman ko din na hindi na-file yong case dahil minor yong lalaki (CICL) naakkk!! Naman!! Pwedi bang ibalik ang death penalty!? So ano ito? Aantayin yong lalaki na darating sa tamang edad saka i-aarrest? But the minor (abuser) will go to a diversion program ata something basta ang alam ko now, walang case na na-file, so ibig sabihin non pagala-gala pa rin yong lalaki. 

This what i do after our appointment in the city. Stress reliever.

Staying sa center for 4 nights and 5 days, ang dami kong natutunan sa mga bata. I was also amazed doon sa time we spent na nag-gather kami ng mga woods at twigs, we all have our small talks, sabi nila they used to gather woods and sell it as well as they know pano mapa-amo yong cow at carabao pero natuwa talaga ako don sa part na pauwi na kami at yong isang bata kumuha ng itak with all the feelings na tinadtad yong katawan ng gemilina tree and sabi nong isang bata “HOY! Bakit mo yan tinadtad!” ang sagot ng bata “kasi sinugatan niya yong paa ko!” hahaha yong kasama kong intern napaupo kakatawa kasi naisip pa yon ng bata lol well it was really fun to be with them kaso kulang talaga sa time, we’re just looking forward to see them all here sa cdo sa upcoming family day ng mga bata where their family and social workers will come to visit and spend time with them. 

So back with my case again, ibang iba siya sa center sa panahon na magkasama kami sa hospital dahil mas nakita ko yong pagiging makulit niya at maingay sa lahat ng bagay, magaling din siyang kumanta at sumayaw. Sabi ko nga sa kanya na sa last night naming sumayaw siya, sinagot niya ako “wala akong damit, wala akong bracelets at hanky” part kasi siya ng indigenous group kaya ganon nalang, specific siya. Hahaha 

A time to gather woods and twigs for bone fire.

So much for that, madami man paperworks sa center, dami ko man iniisip, all the pictures na makikita niyo is yon ang time we tried to compressed it maspend sa mga bata. We also went to their school para Makita kung ano ba sila kapag nasa skwelahan, they are really proud and sikat na sikat sila sa school nila dahil at that time we brought a camera with us so we took pictures and everybody is looking at them. Doon naman sa pinya plantation, marunong na marunong silang mag-identify ng matamis na pinya they also taught me how to get a pinya, yong kailangan mo pang ikotin yong buong pinya para makuha mo sya don sa crown niya. At ang best part sa stay namin is yong family night namin na gumawa ako ng “bannock” na i-wwrap sa hotdog. They’re only seven sa center ng bukidnon kaya na-afford namin ng co-intern kong sagotin ang hotdog at bannock hahahaha hindi kasi naming carry sa main center dahil there are 20 of them. So yon ang adventure ko sa Malaybalay Bukidnon sa 4 nights and 5 days. And oo nga pala, paguwi ko, lagnat inabot ko dahil sa weather doon, isipin mo nalang yong cold water na iniinom natin galing ng fridge natin yon lang ang normal na lamig ng tubig kapag naliligo ka. Hahaha halos hindi nga ako nakakainom ng water don most of the time I had 4 cups of coffee a day. wooott!! Hahahaha 

This the finale. Last night in the center.

So ito lang muna, I will be very busy in the next 2 to 3 weeks kasi I have deadline ng october 12 at family day ng october 11 so still we’re looking for benefactors to help us build a study area for the girls in the center so they will start to build their dreams too and believe that there will always a dream waiting for them. You and I can be a part of the child’s dream. God bless everyone!! Happy blogging. Woootttt!!! Pakkk-parak-pak!! Hehehehe 

Telelalah Buhay Ngayon

Wrote originally September 7, 2013

Woooottt!!!!! Paaaamm!!! Param!!! Pam!!! Pam!!! (twerking twerking hahaha)

Hoommaaayyy!!! Gaaawwdd!!! I missssss this!!! Seriously!!! Hehehe

drum roll... labas dila... dilat mata... baaannngg!! baannngg!! baaam!!! hahaha

I just had a lot of things in mind for the last 3 months, it seems like binagsakan ako ng meteor na halos hindi na ako makabangon charrauuuggt tt lang!! hahaha

Ohh well, so much sa mga excuses.. tama na, I am guilty as charged na talagang nawalan ako ng panahon sa “telelalabells” namiss ko rin ang ingay ko sa blogsphere ano!! I just thought that kaya kong ipagsabay ang practicum at career ko sa blog kung meron mang ganon!!! Hahahaha wwoooo!!!! Paakk!!

Seryos.. seryos ako.. hahaha stress na stress ako kasi kaya I need to stay calm and breathe then boommm!!! Baaaakkkk barraaakkk ulet!! Hehehehe

Feeling ko lang biglang nagbagong buhay ako for a while hahaha chars lang!! oo nga! Hahaha I don’t know if you got to see one update sa facebook ko na nagretreat kami, as in RETREAT!!! Hahaha after 15 years, ito ulet ang retreat!! At seryoso talaga, mas na-absorb ko ang essence ng retreat pala!! Hahahaha well tama nga, sometimes in our life we need to DISCONNECT in order to RECONNECT. Hahaha seryosong seryoso ako eh ano! Hahaha ohhh well, there’s a lot more to tell.

Soooo.. ito na talaga ang dahilan sa stress ko everyday sa buhay ko mula nong nag-fefeeling super bagyo busy aketch!! Charreengg!! Hahaha

Well sa totoo lang, mas mahirap ang practicum life kaysa nong nag-wowork pa ako. Yes, indeed ang hirap dahil you have two responsibilities, sa school and sa center kung san ka nagppractice ng pinag-aaralan mo sa school. That’s it! and this is it really! Oo, I had so much fun, I had the best learning and experience and kahit tapos na ako sa oras ko but still I won’t stop until finals kasi ang habol ko is not the requirements, it’s not the hours I need but the lesson I will get from my experience.

Nong una, people would just hear , watch stories of a rape victim sa mga radio and tv, kahit ako I thought it’s all in the paper, and yes I admit na oo nag-eexist lang sila talaga, may mga laws tayo about don pero when I let myself go into their world, ang bigat! I have cases na ako mismo ang naghahandle and talagang draining especially when they started to disclose new informations, when they have their own tantrums, attitude problems in the center and so on.

The case I presented sa case conference namin, it was a case of a sibling abuse. Yes, magkapatid, it’s not a joke, it’s real, really. When I get the chance to visit their place, I think it’s 3 hours from the city, sumugal talaga ako whatever it takes, ang gusto ko lang is malaman san nag-ugat yong problema, bakit nagkaron ng pang-aabuso sa loob mismo ng bahay. Ang hirap intindihin ano? Pero totoo. Nong dumating kami sa bahay nila, ayyy ang ganda goodluck talaga kasi kulang nalang kumuha yong nanay niya ng itak at hahabolin kami sa galit niya. Hahahaha langheeyyaa talaga! Kakalokaah! Pero kahit papano successful naman yong home visit naming kahit yong experience namin eh parang hindi na kami makalabas sa lugar nila dahil sa galit ng pamilya niya kung baket yong anak niya eh kinuha ng government for custody and protection since the victim’s perpetrator eh still at large.

Ang super stress day ko is nito lang September 5, 2013 (Thursday), nong sabi ko sa araw eh nasa court hearing ako at sa hapon eh nasa hospital naman ako para sa medico legal ng victim survivor. It was supposed a trial na nong client ko sa araw na yan but yong lawyer eh lumapit sakin at ang sabi makikipag-usap siya about “plea bargaining” his client would like to pay the civil and moral damages plus probationary, meaning makakalabas yong perpetrator. And the lawyer added pa na, if you will agree now ma’am maybe you can sign the papers and boooomm!! Imbyernang imbyerna lang ako naman noh!! After niyang abusohin sexually yong bata, ganon at ganon nalang?!! Ang gwapo nila diba!! Hahaha so I told the lawyer immediately that we won’t agree for the plea bargaining so maybe we will go for a trial, just submit your written proposal so it will be formal chuuuccchuuu… ssooowwwss!!!

Hindi pa natapos ang stress ko sa court… hahaha

Around 2pm siguro we went now to the government hospital to finally na talaga as in final na talaga sana for medico legal sa new admission kong client. it was Monday this week lang na halos 3 hours kaming nagwrestling sa loob ng women’s desk kasi iyak sya ng iyak dahil ayaw niya magpamedico legal, if walang medico legal walang case ma-file and her perpetrator will not go to jail.

Nong Monday, hindi naman siya pinilit talaga for the reason of “the child’s right” hahaha hindi talaga pwedi pilitin, nangyaring umabot kami ng 3 hours dahil lahat na ng strategy ginawa na namin para lang pumayag siyang humiga at makunan ng medico legal, ang lagi lang niyang sabi while crying na “ayoko because ang dami ng doctor at nurses nakakakita and nakakahiya.” After that, lahat ng nurses at iba kong kasama lumabas, ako at siya at yong doctor nalang ang naiwan and yet, walang nangyari talaga dahil ayaw niya and that was 5:30 na ng hapon.

So ito na talaga ang totoong araw nan a-convince na sya for the medico legal. It took us for almost 2 hours again na kausapin siya while nasa bed na siya dahil yong doctor found something and biglang yong doctor eh tumawag ng ibang doctor for consultation, apat na doctor ang pumunta just to check and validate kung ano ang meron (tumatakbo na agad ang isip ko na kaya pala madaming doctor tumingin sa kanya nong first check up niya dahil sa nadiscover nila) sobrang sakit daw na hindi mahawakan or something, kahit ibuka pa ng ibuka sobrang sakit daw kaya ayaw niyang ipapagalaw. 

Although incomplete yong medico legal dahil half lang ang nakita ng doctor, may laceration, yes but kalahati lang talaga but it is useful na rin daw sa pagfi-file ng case kaya we stopped there, enough na yon dahil ayoko na dagdagan yong trauma ng bata. Kaya pala talaga ayaw niya nong first attempt namin magpapamedico legal for that reason na meron pa lang something na kailangan pang suriing mabuti.

Kaya kahapon pag-uwi ko sa bahay, ramdam na ramdam ko ang pagod at nakanga-ngang nakatulog ako sa sofa sa sala. Hahahahahaha ngayon nakakapagupdate ako dahil wala lang bigla ko lang talagang namiss ang buhay pagbblog. Hahahaha namiss kong magingay, namiss kong may kausap na ang paguusapan eh random hindi yong sa work ko ngayon. Stressful pero fulfilling naman talaga, ito kasi gusto ko kaya wala akong reklamo. I am happy and I want to share it to everybody this happiness. Ang saya kapag nakatulong ka lalo na sa mga batang tulad nila, pilit kong itago yong luha ko when they started to thanked you and hear them aloud praying for you.

Ang seryos ko eh. Hehehe wala lang. parang bigla akong nastress sa kwento ko hahaha

Pasensya na talaga sa tagal kong pananahimik hehehe at wag na kayong magtampo sakin alam mo na sino kayo wag na akong pilitin na ilagay ko pa dito hahahaha charraauugghhtt!!

Kumusta naman kayo? Kwentohan niyo rin ako. 

 

TeleSoup Update

Wooooottt!!!! Pppooottt!! Paaakk!! Baaanggg!!!

Daaanng!! Daanngg!! Sabay-sabay tunog ng mga kampana sa buong bansa!! Wooott!!! Ding ding ding hahahaha

Finally, naisipan ko na rin magupdate, SABAW na SABAW ang utak ko lately that’s why wala akong update, wala rin naman akong makwento, mga walang kwenta ang nangyayari sa buhay ko lately. Echoosss.. hahaha

Kumakain na ako ng bakal actually sa gym kaya busy-busyhan ang aking peg. Wooooott! Sabay spleeeettt and clap hands in the air. Charrett! Hoy nakakaspleeet naman ako noh hahahaha wag na kayong kumontra! Hahaha

Busy rin ang buhay ko sa pag-aasikaso ng aking mga papeles para sa lecheng practicum na yan na hindi pa nga sigurado but still nagcocomply ako, susugorin ko pa ang president ng school na madre para luluhod at magmamakaawa na matapos ko ang lahat this year at gagraduate ako ng 2014. And take the board exam the same year. Nagmamadali na ako talaga hahahahaha ayoko ng mahuli sa batch ko kasi ang mga pictures hello masakit sa atay yon na hindi ka kasama doon sa barkada mo. hahaha mas eksayted ako sa course nato kaysa dati, ewan ko ba siguro happy talaga ako dito. Charreet lang.

Baaanng!! Booom! Boooom! Baaaam!! Banngg!! Tadang!!!

Sayaw, sayaw, galaw, galaw, ikot ikot, kembot, kembot ang pwet ng biik.. woooottttt

Dahil hindi ko alam anong stress ang dala ng isang natatagong nararamdaman sa taong matagal ko ng binaon sa lupa, kaya I feel soooo soooo sooo wala lang, nag-iisip ako? Charos! Nakikiramdam? Slash wrist and die! Feelingerang naging busy ako sa buhay na wala naman dahilan maging busy. Hahahaha paken sheet lang. ang hirap mag-pigil! Hahaha hindi ko kinakaya! Nakakaloka naman! I hate this! (tambling)

Namiss kong dumaldal, at magingay kaya ito na naman ako ulit. Ramdam ko na ang ingay ko ang goodluck sa inyo hahahaha (spleeettt) wooott sayaw sayaw tada-dada-tadaaa.

at ang vlog, naging uso na talaga, hahaha makagawa na talaga ng bago. nainggit na naman ako hahaha 

Ano ang reality mo sa buhay ngayon...

Ang isshare ko now – reality check sa buhay. Iba kasi nagtapos ang araw ko kahapon sa office and naconnect sa usapan namin ng sissy ko when we went out last night. i know that we have our own fields sa buhay, kanya-kanyang profession, gusto at hilig. Pero tanong ko, isa lang, haha what do you know about the profession na social worker? As in registered social worker? I just laughed when people answered na taga bigay ng bigas, relief kapag may disaster! Ganon lang yon? Hahaha may bagong trend naman ngayon, kapag sinabi social worker konek right away sa 4ps teh! Hahaha hindi ha! It’s beyond that sa totoo lang hehehe "from womb to tomb" sabi ng iba kasi lahat ng social problems, yon ang hinaharap namin! lels! kinarer! I cannot read mind and thoughts but I can assess bakit ang isang tao naging problema sa society natin, bakit may mga bata nasa institution, mga taong palaboy, addict etc... Saka na yang lecture na yan haha let’s go back. I  just wanted to share this para maiba naman, hindi emo ang ikukwento ko, hindi rin joke! Haha lels!

In the office we deal with a lot of social problems, everyday different situations, people and stories. Maawa ka minsan, maiinis ka. So kailangan malaking unawa para maintindihan sila pero teh! Minsan talaga dahil tao lang tayo, nagagalit ka rin and hindi mo maiiwasan ang situation na yan, walang santo sa mundo, if meron man pakilala mo sakin! Hahaha

About to end na kahapon, around 3:30 pm, may babae dumating, yong kasama ko talked to her, chika galore, humihingi ng pambayad sa hospital kasi nanganak! Ok naintindihan ang aspeto na iyan, PERO siya na yong nanganak, siya pa ang naghahanap ng pambayad ng hospital. Siya ha na kakapanganak pa lang, yong kasama kong kumausap sa kanya, nakikita ko na ang mukha na ALAM ko na! alam ko ng naiinis na siya.

Umalis ang babae… after 30 minutes bumalik.

May problema si ateh ulit! Wala silang pagkain. At take note, siya ulit ang pumasok sa opisina na kakapanganak pa, yong anak niya nasa hospital, naka-incubator pa. imagine? Siya na kakapanganak siya pa ang humingi ulit ng pagkain, siya ang magbibitbit ng bigas na ibibigay ng opisina. Ang tanong SAAN ANG ASAWA niya?! My officemate keep on asking saan ayaw niya magsalita, AT!!! Hindi lang pala unang anak yon teh! Wag ng itanong sakin kasi alam kong mas kukulo ang dugo niyo! Hahaha everyday ganyan ang mga situations na-eencounter namin, and slight pa lang yan, minsan may mga mentally challenge na nagdadala ng bomba-bombahan daw iyon at pasasabogin ang opisina namin, kuh teh! Nakakalukah! Kaya nakakastress talaga sa opes!

Si kapated naman ay isang nars!

Na-assign sa isang government hospital. Unang field, sa ob ward (different gov’t hospital) ngayon nasa suite room naman (another gov’t hospital) sa OB ward, sabi niya, laging no stock ang nakalagay sa mga resita ng pasyente niya so kailangan bilhin sa labas. Matagal daw bumabalik ang nauutusan bumili ng gamot, hindi lang minsan, madalas yan. Maya ko na kwento kong bakit, bitin slight muna teh! ngayon sa suite room naman, hindi daw sila naglalagay ng NS dahil iba ang policy.  Dahil nasa suite room sila, walang rason hindi sila makakabili ng gamot. (Check!) yong sa ob ward naman, matagal bumabalik kasi walang pambili, kailangan pang hanapin, at utangin sa mga kapitbahay nila o kamag-anak para mabili ang gamot kahit mefenamic lang yan, oo mefenamic pain reliever that cost na wala pang ten pesos pero walang pambili. Reality like this must see the government pero ewan ko ba! Nasa gobyerno ako at nakikita ko anong systema nila, wala ako sa position to raise that issue. The government turn deaf about it, as always! Our political system ay isang malaking factor na nakakahinder ng development sa community. (ma-shoot to kill na ako nito! Haha tama nayan!)

Sabi ni kapated, kapag sa ward nagkamali ang isang nars, wala ng tanong ang mga pasyente, pero kapag yong mga pasyente nasa suite room at nagkamali ang nars, nagrereklamo. Those patients or clients as common we used, sa opisina yan pumupunta kapag wala ng pambayad, we can assess them, we can link them to other line agency na pwedi tumulong sa kanila. Minsan ‘tong si kapatid, dahil sa awa ng mga patients niya sa ob ward dati, marunong ng gumawa ng love letter para sakin stating na “ate, please help kasi kawawa naman!” ganyan ang feeling at ugali namin kasi pinalaki at pinakain kami ng isang social worker licensed, yong nanay ko! Oo, yong mommy ko ay isang social worker kaya alam namin bakit may taong mayaman at mahirap, iba-iba ang ugali, pananaw sa buhay, gusto sa buhay, saan galing ang mga problema nila etc.. Pero ang lahat-lahat ay isang choice, a choice to be made na yan ang gusto mo maging sa sarili mo. amen! Hahaha

Isang araw balang araw

Nuh!! it’s a long week for me, started all my majors and still trying to fix my schedule for this semester. This is gonna be a tough semester with 6 majors and 4 minors. Goodluck to me! Lesson to keep now is how to balance my time, learn to have stress management though I’ve been watching movie series or movie as my stress management and that helps me rejuvenate.

It was Thursday when my teacher announced that we finally have a book to use for the medical social work subject (super happy kami sabay clap our hands and even we prayed to thanked that book!!! amay-ober that moment!! bohahaha) courtesy of my classmate too who happen to have an aunt in one of the government hospital in this city, who is also the head of the medical social services, we secretly grab the book for photocopy, the book is exclusive for the hospital and even before I know na bawal ipotocopy ang libro para pag-aralan dahil yon daw ang sabi ng head ng DOH ba yon. Madamot sila! Lels!!

377 pesos ang worth ng photocopy sa librong yon, makapal! Tan-ena! how will I finish to read that book, ang dami pang nakapila!! Bakit ba!! Kasalanan ko na dahil enter ng enter ako sa korsong to! Hahaha you know why I talked about this? Kasi before, the first course na kinuha ko, at hindi ako naging successful dahil sumuka na ako, maganda ang libro ko noon, hard bound, glossy, with a lot of pictures pa, sikat at mahal pero I never opened and read those books. Tamad talaga ako, since bata pa! bohahaha Ngayon dahil kulang ang resources namin, walang Filipino author na nagpaka-batman to make a book for the young social workers sa pilipinas dahil kapag social worker ka sobrang busy ka, halos wala ka ng oras sa pamilya dahil sa dedikasyon sa trabaho! Over na over! Maniwala ka! Totoo yon! isang araw balang araw wag naman sana mangyari sa akin ang ganyan ka-busy! hahaha 

Lumang libro at author ang pinagtyagaan namin, kung noon ang sarap ng libro ko, maganda tingnan, dekalidad ang mga author dahil mga foreigner, ngayon to compare it, mas binigyan ko ng importance to read books out from photocopies nalang! Hahaha napaka IRONIC to me! Because when I have good and great books, I don’t scan them, now we only have photocopies, mas nagtyaga ako! Tan-ena! hahaha I just don’t have a choice dahil sa tan-enang expectation na yan kaya kailangan laging handa!! Hahaha at kailangan maabot ko ang pangarap kong maging tulad ni d-soliman balang araw!!! Bohahaha

This sharpens your brain!

With my allergy attack na naging super OA na, nakapag-absent ako sa work! Pffftt! While at home, I take the chance to finish watching the “suits” I so love both of them, Harvey and mike! Can’t stop, it’s addictive. I should finish the complete season 2 if weren’t for my classmates who texted me that we have a class by 4pm to 5:30 instead of 5:30-8:30. Caught in the middle! I only have 30 minutes to prepare myself, it’s 3:00 and I know I will be late.

after ritual and preparation... umalis na ako ng bahay.

Malas pa! I was waiting for a taxi pero wala! None pass infront of me!! Can you actually believe that in a city!? Ohh shaaxx!! It leaves me no choice but to ride a jeepney, in the middle of the city, there goes the traffic jam! When I realized I can’t get through with it, I stop, bumaba ako! I look for a motorcycle and shits again, no one is available to take me to school, it’s not their route, so I decided again to look for taxi, it took me 3 minutes waiting, oh thank I thought God wouldn’t answer my prayer!

I arrived 4:25 pm at the gate and I know I am sooo late with that, it’s the first day of class, my major! Shit I thought! Hahaha i ran into the lobby, up to the third floor, hiningal pa ako! When Im about to reach the classroom door, here’s the checker! (super inday as we call her, because she does a lot of things, she’s good, before you say it, she handed it to you!) for the faculty attendance, and boom! “you are super late!” I just couldn’t say something kasi hiningal pa ako! I got in, and guess what? Hindi pa nagsisimula yong clase! Nagtaxi pa ako! Hahaha Nagbayad ng 70 pesos para hindi ako malate! Sayang! Inisip ko nalang na kinain ko yong 70 pesos at hindi na ako nagdinner sa school para tipid na rin! Hahaha

Si Harvey at mike lang ang pwedi kong i-blame sa nangyari! I got hooked with episodes 1-8. I finished the 9 and 10 when I got home. Episode 9 broke me! I cried I felt it! It’s all done now, going to miss them until January of 2013. You must see it! It sharpens your brain! It did to me! Hahaha