Eroplano

wag magskip read para maintindihan ang lahat. =p 

May isang bata akong nakita na nakatingin sa ulap at sumigaw ng “airplane, airplane” ang sabi ng kanyang ina, balang araw kapag malaki ka na makakasakay na ng “airplane.” Ang tamis ng ngiti ng bata tila ay naintindihan niya ang ibig sabihin ng kanyang ina.

Lumipas ang panahon at nanatiling pangarap pa rin ng isang bata ang makakasakay ng eroplano.

Isang araw umuwi ako sa bahay, yong batang nakita ko minsan ay pumapasok na pala sa kolehiyo. Ang nasabi ko lang sa sarili ko, tumatanda na yata ako dahil parang kahapon lang ang mga alaala ko sa kanya. Ang simpleng pangarap ng batang iyon na sumakay ng eroplano ay napalitan na pala ng ibang pangarap. Tuwang-tuwa siyang magkwento sa kanyang bagong pangarap, ramdam na ramdam ko ang labis na kaligayahan at kitang-kita ko ang tamis ng kanyang mga ngiti. Punong-puno siya ng pag-asa at sigurado din ako na maabot niya ang kanyang pangarap.

Ilang taon ang lumipas at ako ay nagbalik ulit sa lugar na aking sinilangan, nakita ko na naman ulit ang batang iyon at nagulat ako sa kanyang hitsura dahil nagkaroon ng pagbabago sa kanyang katawan. Nararamdaman ko sa oras na iyon ang lungkot habang tinitingnan ko siya sa malayo. Hindi ako nakatiis at nilapitan ko siya, nagtanong ako “kumusta kana?” ang sagot ng bata “ok lang” may gusto akong idagdag sa tanong ko pero pinipigilan ko ang aking sarili dahil sa lungkot na nararamdaman ko sa oras na iyon. Ang pakiramdam na tila ang isang pangarap ay nanatiling isang pangarap nalang talaga.

Isang umaga, paalis na ako ng bahay papuntang opisina, nakita ko na naman ulit ang batang iyon kasama ang kanyang ina. Natuwa ako habang tinitingnan ko silang mag-ina dahil para lang silang kambal, magkamukha, halos parehas ang kanilang “mannerism” at kahit ngiti walang pinagkakaiba. Narinig ko ang sabi ng kanyang ina “wag ka mawalan ng pag-asa, araw-araw ay isang pagkakataon para bumuo ulit ng pangarap” ang tamis ng ngiti ng bata kagaya nong unang ngiting nakita ko noon. dagdag ng kanyang ina “mag-aral ka ulit, habolin mo ang gusto at nina-nais mo sa buhay, nandito lang kami para sayo” hindi nagsalita ang bata at sinabi ko sa kanya “subukan mo lang ulit” ngumiti ang bata na parang sumasang-ayon siya sa sinabi namin.

Habang kami ay naglalakad patuloy ang pagkwento ng kanyang ina na “masarap daw magbyahe at pumunta sa ibang bansa dahil nakaka-smart ito” at “mas masarap kapag ang isang gobyerno ang nagpapadala sa’yo sa ibang bansa dahil may isang conference na kailangan mong puntahan” naaalala ko tuloy ang pangarap ng bata at naisip ko sa oras na iyon na ang sarap talaga mangarap kasi ito ay libre at walang hangganan.

Ang buhay ay parang gulong, yan ang laging sinasabi ng aking ina, dahil minsan nasa taas ka, minsan nasa baba ka. Kailangan mong masaktan, madapa para matuto at mahanap ang bagong panimula at yan ang nakita ko sa batang iyon.

Nagulat ako ng malaman kong pumanaw na ang ina ng batang iyon, naramdaman ko na ang konting pangarap na natira sa kanyang sarili ay nawala kasama  ng pagkawala ng kanyang ina. Mula pagkabata hanggang sa naghabol siya sa kanyang pangarap, ang kanyang ina ang laging karamay niya, sa hirap at ginhawa, sa lungkot at saya, nakita ko ang buong suporta ng kanyang ina sa kanyang mga pangarap at gusto sa buhay. ang kanyang ina ang naging lakas niya para ipagpatuloy ang minsang nasirang pangarap at naisip ko, paano nalang ang batang iyon na wala na ang kanyang ina, kahit andyan ang ama at isang kapatid niya na umaalalay sa kanya, iba pa rin ang nakita kong gabay at suporta na ginawa ng kanyang ina. Ako ay sobrang nalulungkot, naramdaman ko rin ang sakit na nararanasan niya dahil ako ay isang ulila na rin sa ina. Kagaya ng batang iyon, nakikita ko sa kanyang ina ang aking ina.

Lumipas at nagdaan ang mga araw, nakasalubong ko ulit ang batang iyon, may bitbit itong madaming libro. Ngumiti ako sa kanya at nagbigay galang ang bata sa akin na tila ang saya-saya niya. Sinabi ng bata “ate, nag-aral na ulit ako, itutuloy ko ang pangarap ng aking ina” natuwa ako sa kanyang tugon sa akin at sinabi ko lang sa kanya “go chase your dream!” masaya akong pumasok sa bahay na parang ang gaan ng pakiramdam ko na nakita ko ulit ang batang iyon na minsan nangangarap lang na sumakay ng eroplano, yon ang isa sa pinakamatamis na alaala ko sa kanya. Ang isang eroplano ay maging daan ito sa kanya para Makita niya ang mundo na minsan ay pinangarap ng kanyang ina para sa kanya, ang pagdalo ng mga conference sa ibang bansa at magsalita sa harap ng maraming tao.

Naramdaman ko ang lahat ng pangarap ng batang iyon nong ako ay sumakay ng isang eroplano, tama ang kanyang ina na nakaka-smart ang pagsakay ng isang eroplano, dahil pala ito ay nakakakilala ka ng mga taong professional, galing sa iba’t ibang lugar at nakakamangha ang lugar na bago sa iyong mga mata. Masarap ang pakiramdam kasi nasa ulap ka lang, nakatingin sa malayo at ang nakikita mo lang ay kulay asul at puti sa paligid, abot mo lahat ang pangarap, parang totoo lahat na minsan ay nasa panaginip lang. habang nilalasap ko ang pagkakataong nakasakay ako ng eroplano, nararamdaman ko na malapit na din pala ako sa aking inaasam na pangarap. Naisip ko rin na kahit anong pilit mo pala sa isang pangarap na abotin ito kapag hindi para sa’yo, hindi talaga para sa’yo. Kapag ito ay naabot mo ng sadya, hindi ka naman magiging masaya at pilit mo pa ring hahanapin ang daan papunta sa lugar kung saan doon ka itinathala ng diyos.

Minsan na rin akong nangarap sumakay ng eroplano at ito ay natupad, napatunayan ko na totoo ang sabi ng aking ina. Kung anong tamis ng ngiti ko noon ng sinabi ng aking ina na “makakasakay ka rin ng eroplano balang araw” mas nagkaron ng kabulohan ang lahat ng ito ay nakamit ko. Mas lalo akong nangarap na sana isang araw pagkagising ko, hahabol ako ng flight para papunta ng opisina at hahabol ulit ng flight pagkatapos ng opisina. Ang sarap ng pangarap kapag ito ay matutupad mo, kahit sa simpleng bagay o paraan man, mas matamis sa isang ngiti ng bata kapag ito ay nakamtan mo.

akala ko minsan sa buhay ko, mamamatay ang mga pangarap ko nong mawala ang aking ina, akala ko hanggang doon nalang din ang buhay ko pero may mas nagbukas na panibago sa aking buhay at ang aking kapatid at ama ang aking karamay ngayon sa pagpapatuloy ng mga pangarap ng aking ina para sakin.

Naging malaki ang pangarap ko sa buhay dahil ito ang lagi kong naririnig sa aking ina, ito ang aking nakikita habang lumalaki ako. Ako ang nakikita at nakitaan niyang posibleng susunod sa yapak niya, magsasalita sa harap ng madaming tao, tutulong sa mga nangangailangan, magbabyahe sa ibang lugar para dumalo sa mga conference. Tumatak sa aking diwa ang bawat salita ng aking ina, ang pagbahagi ng kanyang pangarap hindi lang din sa akin kundi sa ibang tao din.

Minsan ako naging bata, minsan nangarap na sumakay ng eroplano na binigyan pag-asa ng kanyang ina at nagbigay ng matamis na ngiti sa pag-asang matutupad ito balang araw. Isa sa mga naging pangarap ko noon na sana kahit may trabaho na ako, may pagkakataon pa rin akong mag-aral at ito ay natupad din dahil ginusto kong gawin ito. Ano mang pangarap meron ako ngayon sa buhay hindi pa rin nawawala ang pangarap ng aking ina para sakin, ito ay pinagpapatuloy ko at pinagbubutihang makamtan ko balang araw. Walang imposible sa mga pangarap ko kagaya ng isang eroplanong naglalakbay papunta sa kanyang destinasyon. 

Isang araw balang araw

Nuh!! it’s a long week for me, started all my majors and still trying to fix my schedule for this semester. This is gonna be a tough semester with 6 majors and 4 minors. Goodluck to me! Lesson to keep now is how to balance my time, learn to have stress management though I’ve been watching movie series or movie as my stress management and that helps me rejuvenate.

It was Thursday when my teacher announced that we finally have a book to use for the medical social work subject (super happy kami sabay clap our hands and even we prayed to thanked that book!!! amay-ober that moment!! bohahaha) courtesy of my classmate too who happen to have an aunt in one of the government hospital in this city, who is also the head of the medical social services, we secretly grab the book for photocopy, the book is exclusive for the hospital and even before I know na bawal ipotocopy ang libro para pag-aralan dahil yon daw ang sabi ng head ng DOH ba yon. Madamot sila! Lels!!

377 pesos ang worth ng photocopy sa librong yon, makapal! Tan-ena! how will I finish to read that book, ang dami pang nakapila!! Bakit ba!! Kasalanan ko na dahil enter ng enter ako sa korsong to! Hahaha you know why I talked about this? Kasi before, the first course na kinuha ko, at hindi ako naging successful dahil sumuka na ako, maganda ang libro ko noon, hard bound, glossy, with a lot of pictures pa, sikat at mahal pero I never opened and read those books. Tamad talaga ako, since bata pa! bohahaha Ngayon dahil kulang ang resources namin, walang Filipino author na nagpaka-batman to make a book for the young social workers sa pilipinas dahil kapag social worker ka sobrang busy ka, halos wala ka ng oras sa pamilya dahil sa dedikasyon sa trabaho! Over na over! Maniwala ka! Totoo yon! isang araw balang araw wag naman sana mangyari sa akin ang ganyan ka-busy! hahaha 

Lumang libro at author ang pinagtyagaan namin, kung noon ang sarap ng libro ko, maganda tingnan, dekalidad ang mga author dahil mga foreigner, ngayon to compare it, mas binigyan ko ng importance to read books out from photocopies nalang! Hahaha napaka IRONIC to me! Because when I have good and great books, I don’t scan them, now we only have photocopies, mas nagtyaga ako! Tan-ena! hahaha I just don’t have a choice dahil sa tan-enang expectation na yan kaya kailangan laging handa!! Hahaha at kailangan maabot ko ang pangarap kong maging tulad ni d-soliman balang araw!!! Bohahaha

Isang huling iyak daw

After I posted my last entry, I tried to open my winamp and boom! Boom! Suddenly it’s a love song! Bohahaha one last cry ang drama ni winamp! Tan-ena! i forgot to change my playlist earlier while Im in the office. The music is trying to change my mood after being “a little angry” mood kanina. Probably this will lead to drama! Walang funny sa one last cry! Hahaha I did that, I really did that but there’s still pain inside my heart that I couldn’t explain it, I can’t even express it. I am not lonely, I am not sad, maybe I am just hurt and I accepted that feeling.

I told you, maging madamdamin na ang post nato dahil sa lintik na one last cry na yan! Bohahaha I wanted to laugh about it pero seriously if only alam niya how much I am missing the old days, the old us, killing me softly ang dating ng feeling na yan! (saksakin ang puso!!) hindi ko rin pweding tapatan ng kanta ni dingdong avanzado ba? The “why can’t it be”  because hindi nga talaga pwedi! Tatanga tanga ako kapag go ng go go ako! This emotion is just temporary, I will go through this, I still have a life and a dream to reach. Kaya ko ‘to! Hahaha kebs na!!

Medyo matagal din na hindi ako nakinig sa playlist nato, tambak! Tinago at  nilibing! Hinukay ko para malaman saan na ba ang puso ko!! Charus!! Hahaha pero ang totoo I still feel the pain! Heeeww! I am trying, I keep on telling myself na kaya ko to! I did this before, I can still do this now! maybe one day, I will lose my feelings but I always remember how great it was. Hanggang doon nalang!! Tapos ang usapan! Lels!!

If you just want to know what's my secret

I just remembered when I started to face my life after the death of my mother, I am trying to search my own soul, myself and I have been so bothered with a lot of things, there’s a lot in my mind but I couldn’t find a way to express it. I am known to a few close friend of mine that I am not a talky type person, I seldom talk about my emotions and feelings, I am afraid of giving comments because I don’t to hurt other people as much as possible.

I believed in the power of mind, kasi when I told myself that I need to break the silence, I need to express what I feel, what’s inside my heart and what I am thinking, it happened in just one click. Its TRUE that if you want it, you will have it. In the case I had, it was a week that I am emotionally unstable. After work and class I couldn’t help but cry or i always feel that anger in my heart. Since hindi ko na kaya, I decided to consult a social worker in our department to seek a professional help.

I talked to our program coordinator who is a social worker licensed. I was crying and crying, I am not satisfied sa ano man ang iniyak ko, she just let me cry everything, she gave me a room to let out all my anger, hatred and my hidden feelings that moment. Parang isang doctor lang din sya na binigyan ako ng resita, yong resita na hindi gamot but a resita na dapat kong panoorin baka sakali daw magbago ang perspective ko sa buhay.

I downloaded what she told me, I tried to watch it but sa simula pa lang nabored ako eh so I ignore it. Kebs lang ako!! In denial pa rin ako in everything to what I feel, I am starting to understand what is really going on sa sarili ko pero andon pa rin yong galit ko sa pagkawala ng mom ko dahil she died na puro pasakit ng mundo ang binigay sa kanya, okay lang kasi yong walang ibang taong involved pero dahil there are people caused her too much pain, yon ang mahirap tanggapin.

One Sunday we had a personal encounter activity sa social work class namin. We were given a chance to speak one by one our strength, weaknesses and threat sa dreams at buhay namin. So I speak for myself. I thought that’s the end. The following day I come to visit her for just a small talk, kala ko she forgot kung ano2x ang mga pinagsasabi ko pero alam pa rin niya and sobrang natinag ako to what she just told me that moment “tapos na yon!! Leave it behind, tapos na ang sa mama mo, siya yon at ikaw ang ngayon, gawin mo ang para sayo hindi para sa mama mo!!” yong halong may galit pa talaga. Wala akong masabi, parang nahiya ako na hindi ko maexplain ang feeling ko that moment. At dahil dun, yong resita na sabi ko na binigay niya, I tried to watch it, this time pinagtyagaan ko, then i have learned kung ano talaga ang gusto niya mangyari sa buhay ko and ito ako ngayon I can say I am better, I have moved on and accept those things na noon parang ang hirap2x at ang feeling ko everyday was I am always hurt. I also learned her secret in life through the resita she gave me it’s “the secret.”

You might want to watch it, baka makatulong din sa inyo. Ngayon, I am learning also to accept the law of attraction in our life. Life is a little better now kahit lagi pa rin akong confused sa mga ilang bagay!! Punyeteks!! hahaha

Leaving the old tracks

I was about to make my write up for my English class when I thought of arranging my old books first before I will sit and plan for tomorrow’s assignment. I saw my old architecture books and it reminds me of the life that I had way back there, those memories and learning’s. This is the quote I came up with when I decided to shift my world, “architecture has been my world, but it was never my life after all” – it means that once in my life, I dreamt to be an architect, to be part of the elite community, to stand proud and prove that I can make it even if I am a woman yet my fate shifted unexpectedly.

I dropped that dream, it was a profound and major decision but I stood despite of the hurtful words came from other people. Later on, I have gradually gained my confidence again and eventually I learned to accept that there are things even how much you want it, you can’t have it. I started to work in the social services and there, I have found my life. I felt the contentment whenever I knew I have helped people who are in need. If I was happy with my old world or my old life, I am happier when I started to feel the fulfillment in serving our less fortunate brothers and sisters.

Moreover, when I was done arranging those books, finally I’ve told myself that it’s about time and I am ready to let go what I have had in the past, I am now willing to give or re-sell those books in a half or one-fourth of the original price, this is the time I could finally say that everything is over and I am happy with the new environment and the life where my world is spinning now, I am glad to take part to the social work program of Lourdes College.